Afgelopen donderdag was u te gast in het debat dat werd georganiseerd door de stadsraad Goor in de Reggehof. Op zich al een gelukje dat u er mocht staan, want de spelregels waren dat alleen Gorenaren mee mochten doen aan het debat en laten we eerlijk zijn: u woont niet in Goor. U woont in één van onze 13 mooie buurtschappen. Maar goed, dit zou de eerste keer zijn dat ik u in een debat zou horen, dus ik was benieuwd. Ik moet u zeggen: ik ben nogal in de war naar huis gegaan.

Het begon al bij uw voorstelronde: u vond “de grondwet nog wel een dingetje”, dat zat nog “in de weg”. Onze grondwet? Onze basis? Dat noemt u ‘een dingetje’?

Later in het debat gaat het over subsidies, onder andere voor cultuur. U stelt dat er alleen subsidie gegeven mag worden aan “die zichzelf kunnen bedruipen”. Maar een subsidie is juist bedoeld als steuntje in de rug. Omdat een organisatie of evenement zichzelf niet, zoals u dat noemt, “kan bedruipen”. Dat is juist het hele idee van een subsidie! En dan snap ik helemaal niet waarom u in uw verkiezingsprogramma allerlei zaken opneemt die uw partij wil steunen, maar die alleen kunnen bestaan met subsidies. Dus wat wilt u nou?

Later in het debat gaat het over verkeersveiligheid. Toen raakte ik helemaal in de war. Het debat komt op de verlichting van fietspaden waardoor onder andere vrouwen zich veiliger zouden voelen. Het woord femicide valt. En u lacht dat weg. U vraagt of we de cijfers daarvan wel kennen. Meneer Roelofs, al was het maar één vrouw: het mag niet mogen, het mag niet bestaan! Hoe kunt u dit onderwerp op deze manier behandelen? En bovendien geldt ook nu weer: in uw verkiezingsprogramma staat letterlijk ‘wij verbeteren de verlichting op slecht zichtbare en afgelegen routes, zodat inwoners zich ook ’s avonds veilig kunnen bewegen’. Dat staat lijnrecht tegenover wat u in het debat zegt. Dus wat wilt u nou? En wat vindt u nou? U merkte het zelf ook aan de reacties in de volle zaal. U reageerde al in het debat richting het publiek dat u al merkte dat u uit deze zaal niet veel stemmers kon verwachten.

Ik zat dus ook in het publiek. Ik sta op de lijst voor PvdA / GroenLinks / In Beweging en onze slogan is ‘samen kan het!’. Als u mij de afgelopen vier jaar heeft gevolgd, weet u dat de mantra van In Beweging is: een goed idee is een goed idee, maakt niet uit van wie het komt. En je mag van mening verschillen. U zei dat zelf ook al in het debat. Dan krijg je, zoals u het zelf aangaf, een ‘agree to disagree’. Dat kan en mag. Maar door uw tegengestelde uitspraken ten opzichte van uw eigen verkiezingsprogramma en vooral uw uitspraken in het debat en de manier waarop u dat bracht, heb ik gemerkt dat er een ‘maar’ achter dat mantra komt. Voor mij een vanzelfsprekende voorwaarde, maar blijkbaar helaas wel een voorwaarde die expliciet benoemd moet worden: “een goed idee is een goed idee, maakt niet uit van wie het komt, maar… wel van een partij die de grondwet onderstreept en uitdraagt”. Dus mijn vraag aan u, meneer Roelofs, is heel kort: staan u en uw partij achter onze grondwet?

Marianne Hutten,
fractievoorzitter In Beweging

De inwoners van onze gemeente Hof van Twente hebben heel veel kennis en kunde in huis en ik ben daar elke keer weer van onder de indruk. En hoe jammer is het dat we daar – naar mijn bescheiden mening – eigenlijk veel te weinig gebruik van maken.

Ik geef u een paar recente voorbeelden. Ik mocht aanwezig zijn bij de overhandiging van een petitie over de verkeersveiligheid in Diepenheim aan wethouder Doeschot. In het nagesprek bleek hoeveel kennis er is over de oorzaken (onder andere Google Maps!) van de verkeersproblemen, maar ook over mogelijke realistische oplossingen. Gelukkig gaat er nu met de Stadsraad en Diepenheim Verkeers Veilig (DVV) toch een vervolggesprek met de wethouder komen.

Een tweede voorbeeld. Doors Wide Open in Goor heeft een verkenning laten uitvoeren over armoede in onze gemeente. In deze verkenning is gesproken met ervaringsdeskundigen, inwoners die armoede aan den lijve (hebben) ervaren. Wat vervolgens blijkt is dat deze groep uitstekend kan aangeven wat er nodig is om de armoedeproblemen te verminderen. Kortom: praat mét ons, niet over ons!

Een derde en laatste voorbeeld. In Delden zijn werkzaamheden bij restaurant De Zwaan gaande. Men vond op die plek ook paaltjes, waarvan men dacht dat het beschoeiing van de gracht was. Maar een inwoner van Delden met heel veel historische kennis weet dat het een ‘staketsel’ (=houten barrière) onder water was om indringers tegen te houden. Ook weet deze inwoner dat er een tweede gracht met stadspoort is geweest, maar dat deze gracht al gedempt was voordat Jacob van Deventer in 1545 de kaart van Delden tekende.

U zult zich afvragen: ‘Waar wil je met die voorbeelden nu naar toe?’ Het antwoord daarop is eigenlijk heel simpel. Ik vind dat we de kennis en kunde van onze inwoners beter moeten benutten. Dat heeft minstens twee voordelen: het verbetert de kwaliteit van de besluitvorming in onze gemeente én het betrekt inwoners meer bij wat er speelt in onze gemeente. Het betrekken van inwoners kan op heel veel verschillende manieren, maar de Politieke Markt in Almere is daarvan een goed voorbeeld. Je kunt daar elke week met andere inwoners, jouw organisatie of vereniging inspreken over actuele onderwerpen, een tentoonstelling organiseren of met raadsleden in contact komen.

PvdA-GroenLinks-In Beweging willen in de nieuwe raadsperiode onze inwoners daarom meer en beter betrekken, maar dat kan natuurlijk alleen samen met jullie!

Onno Bordes
Nr. 2 op de lijst PvdA-GroenLinks-In Beweging

De PVV is niet tegen kunst en cultuur, wel tegen subsidie hiervoor. Aldus kamervoorzitter Bosma in 2010. Gemeenschapsgeld hieraan uitgeven, wordt mede hierdoor tegenwoordig betiteld als linkse hobby. En dat is eigenlijk een groot compliment! Want het is vooral een slimme investering en strategisch een sterke keuze.

Dat cultuursubsidies alleen bij theaters en kunstenaars terechtkomen is een hardnekkig misverstand. Onderzoek van de Boekmanstichting laat zien dat iedere euro geïnvesteerd in cultuur gemiddeld €1,50 tot €3,- oplevert voor de lokale economie. Cultuurbezoekers drinken graag koffie, gaan uit eten, overnachten in hotels en winkelen. En het CBS toont aan dat cultuurinvesteringen daarnaast een stijging in leefbaarheid laat zien. Zo vloeit de subsidie naar de bredere economie en gemeenschap (zie rapport Detaillering cultuurlasten gemeenten en provincies, 2023).

Het is ook aantrekkelijker om op een plek te wonen waar veel gebeurt. Een wijk wordt niet gezelliger van alleen bakstenen en parkeerplaatsen. Cultuur zorgt voor reuring, verbondenheid en trots. Het maakt het leven mooier, verbindt en vergroot kansen. Het verkleint eenzaamheid, vergroot mentale weerbaarheid en maakt van een verzameling huizen een gemeenschap. Zoals inspreekster Merle uit Diepenheim het zo mooi zei laatst bij de raadsvergadering: Jongeren willen hier graag blijven wonen, maar er moet wel wat te doen zijn! En dat is precies waar cultuur voor zorgt: een reden om te blijven, of om terug te komen.

Bovendien wordt in de culturele en creatieve sector bij lange na niet alles met subsidies gefinancierd. Ondernemerschap is er volop. Subsidies zijn slechts een zetje dat nodig is om maatschappelijke waarde mogelijk te maken die de markt niet vanzelf organiseert en waar iedereen van profiteert.

Een gemeente zonder cultuur is als een dorp zonder hart. Een gemeente die investeert in cultuur, laat zien dat ze oog heeft voor kwaliteit van leven. Dat trekt niet alleen nieuwe inwoners aan, maar ook bedrijven die op zoek zijn naar een aantrekkelijke vestigingsplaats. Als we tegelijk huishoudens die krap bij kas zitten en jongeren voor weinig laten meedoen, naar voorbeeld van de Rotterdampas, dan kan iedereen hiervan profiteren.

Cultuur is dus een investering in onze toekomst. Laten we koesteren wat we hebben: Theater de Reggehof, Het Beaufort in Markelo, de Diepenheimse Pol, Het Parochiehuis in Delden, buurthuizen, muziekscholen, koren en alle andere culturele pareltjes. En vooral meer: buurthuizen, theater, muziek, kunst en evenementen die onze gemeente levendig en aantrekkelijk maken.

Het is deze linkse hobby die de lijm is voor onze gemeenschap en een motor die onze economie doet draaien.

Eveline Kroes
Lijsttrekker PvdA, GroenLinks, In Beweging

Stel, je bent 11. En je vindt wat. En je wilt meedoen, meepraten, meedenken. En stel, je heet Lars en je hebt het lef om gebruik te maken van je inspreekrecht als inwoner: dat je vijf minuten krijgt om achter het katheder te gaan staan en live jouw verhaal te doen in de raadzaal tijdens een raadsvergadering. De burgemeester, de wethouders, 25 raadsleden en een bomvolle tribune met publiek kijken je verwachtingsvol aan. Met een camera erop en via de microfoon, want je moet verstaanbaar zijn én het wordt opgenomen, zowel in beeld als geluid, zodat iedereen het ook thuis live kan volgen en later kan terugkijken. Daar sta je dan… Had u het gedurfd toen u 11 jaar oud was? Ik niet! Had u geweten dat het kon toen u 11 jaar oud was? Ik niet! Nou, Lars dus wel! Want daar stond hij en daar kwam zijn verhaal: hij wil een jongerenraad! Wat een goed doordacht pleidooi vertelde hij! Hij vertelde niet alleen dat hij een jongerenraad wil, maar ook hoe. Overal had hij al over nagedacht: van welke leeftijdsgroep tot hoe vaak ze bij elkaar komen, van de samenstelling tot de begeleiding vanuit de gemeente. Alle partijen reageerden enthousiast en Lars kon terug naar zijn stoel met een toezegging van de burgemeester dat er contact met hem wordt opgenomen om te kijken “wat we met z’n allen kunnen bereiken”. Fantastisch Lars!

En daarmee was het nog niet klaar. Want stel, je bent 15, je heet Merle en je vindt ook wat. Bij het agendapunt over het MFA in Diepenheim stond de 15-jarige Merle daar. Wauw! Wát een strak verhaal hield zij! Binnen twee minuten wist zij samen te vatten waar het MFA voor stond en hoe belangrijk een MFA is – juist ook voor jongeren. Wat een pleidooi en wat goed verteld! Ook zij krijgt, net als Lars, van de bomvolle raadzaal een dikverdiend, luid applaus. Ik voel me trots op deze jongeren!

Herinnert u zich de 10-jarige Wim nog? Wim die kwam pleiten voor een pumptrack (een bochtig/heuvelachtig parcours voor bikers, skaters, steppers). Dat wordt nu opgepakt! Het MFA van Diepenheim van Merle stond meningvormend op de agenda, maar kon met de klap van de hamer ter plekke worden afgetikt omdat de hele raad het zo’n goed plan vond. En de jongerenraad van Lars: die heeft ook de toezegging te worden opgepakt. Wauw: Wim uit Markelo, Lars uit Delden en Merle uit Diepenheim, wat hebben jullie het goed gedaan! En dat zeg ik echt niet omdat ik het zo schattig vind als jongeren van zich laten horen. Ze komen gewoon écht met goede plannen!

Vier jaar geleden pleitte In Beweging ervoor om scholen meer te betrekken bij de politiek. Dat voorstel kreeg bijval en resulteerde in Democracity: klassen brengen een bezoek aan het gemeentehuis en gaan daar politieke partijen vormen en stemmen over het bouwen van een stad. Wat een succes is dat project! Regelmatig hebben we klassen op bezoek in de raadzaal en vooral nu bij de aankomende gemeenteraadsverkiezingen is de agenda volgeboekt! Als raadslid mag ik dan regelmatig vragen beantwoorden van kinderen: wat stellen ze toch goede vragen en wat komen ze toch met goede ideeën! De ideeën van Wim, Lars en Merle zijn opgepikt. Zij laten van zich horen, zij maken verschil! Daar mogen we met z’n allen apetrots op zijn! Samen kan het!

Marianne Hutten,
fractievoorzitter In Beweging

Ik weet niet of u de plannen van het nieuwe kabinet Jetten-1 een beetje heeft gevolgd, maar ik heb er gemengde gevoelens over. We moeten langer doorwerken, de multinationals en superrijken worden belastingtechnisch weer ontzien, de hypotheekrenteaftrek blijft ongewijzigd en het eigen risico in de zorg gaat omhoog. Zo lijkt het toch echt op een VVD-kabinet, waarbij de extra lasten weer bij Jan Modaal terechtkomen. Mirjam Bikker van de Christen-Unie typeerde het zelfs als een ‘uitgestoken hand met een granaat erin!’

Ik heb – als raadslid – de plannen een beetje bekeken door een ‘gemeentebril’ en wat mij opvalt is dat vooral de gemeenten ‘aan de slag’ moeten. Met versoepeling van regels voor woningbouw, huisvesting van statushouders, aanpak leerachterstanden, handhaving fatbikes en zo kan ik nog wel even doorgaan. Met de huidige personeelskrapte op het gemeentehuis wordt dat een hele uitdaging!

In het hele regeerakkoord wordt – met uitzondering van de jeugdzorg – met geen woord gerept over een verhoging van de rijksbijdrage aan de gemeenten. We hebben het al jaren over het komende ‘ravijnjaar’, waarin de gemeente het huishoudboekje niet meer rond kan krijgen. Helaas heeft ook dit nieuwe kabinet geen uitgestoken hand met structureel geld erin. Dus wederom: wel taken, geen knaken. Het goede nieuws is dat dit kabinet daadwerkelijk iets gaat doen aan preventie. Op het gebied van gezondheid, voorkoming van schulden en mentale gezondheid bij de jeugd worden stappen gezet en dat stemt mij tot vreugde. In een land waar zelfs inwoners met een baan naar de Voedselbank moeten om rond te komen, is dat ook met recht broodnodig.

Deze vooruitzichten maken mij blij omdat ze naadloos aansluiten op de plannen in het verkiezingsprogramma van PvdA-GroenLinks-In Beweging. Ik vind het dan ook een goede basis om samen met alle partijen te werken aan een raadsakkoord. In dit raadsakkoord willen we – het liefst met alle partijen – komen tot een gezamenlijke agenda voor de komende 4 jaar (en liefst nog iets verder).

Conclusie: Ik ben een optimist en constructief ingesteld, dus voor mij is het glas halfvol. Samen moet het toch kunnen, denk ik dan.

Onno Bordes
Nr. 2 op de lijst PvdA-GroenLinks-In Beweging

Foto copyright: Koen van Weel / ANP

Stel u krijgt de vraag: wat zijn de grootste gezondheidsgevaren?

U mag kiezen uit: weinig sociale steun, sociale isolatie, roken, eenzaamheid, weinig bewegen, te veel alcohol, overgewicht en luchtvervuiling. Grote kans dat uw top drie bestaat uit roken, alcohol en overgewicht. Logisch, want dat zijn de clichés die we kennen: zwarte longen, dichtgeslibde aderen en hoge bloeddruk. Maar verrassing: de lijst staat eigenlijk al in de juiste volgorde. Sociale factoren zijn het grootste risico voor onze gezondheid. Nog vóór roken, alcohol en overgewicht. Eenzaamheid en een gebrek aan een sociaal netwerk zijn zelfs dodelijker dan menig sigaretje. Maar heel eerlijk, het is makkelijker om te zeggen ‘beweeg meer’ dan dat je zegt ‘breid je netwerk uit’.

Campagnes tegen roken zijn overal. We worden aangespoord te bewegen en een gezonde leefstijl na te streven. Prima, allemaal belangrijk. Maar gezondheid is niet alleen een kwestie van persoonlijke discipline. Mensen met weinig sociale steun zitten vaak in een permanente stressmodus. Niemand om hun zorgen mee te delen, niemand die merkt dat het niet goed gaat, en zeker niemand die een handje helpt als het leven tegenzit. Stress knabbelt direct aan lichaam en geest. De focus bij gezondheid op het individu verhult de echte oorzaken.

De echte boosdoener is onze omgeving. Natuurlijk niet onze vrienden en kennissen, in tegendeel, wel hoe onze buurt eruit ziet. Afgelopen decennia verdwenen veel buurthuizen, ontmoetingsplekken zijn wegbezuinigd of commercieel geworden. In wijken die vanaf de jaren ’80 gebouwd werden was efficiëntie belangrijker dan gezelligheid. Groen, ontmoetingsplekken, café’s, winkeltjes, alles wat het leven een beetje leuker maakt, kreeg weinig aandacht. Daarom is het niet zo vreemd dat in veel vinex-wijken mensen vaker eenzaam zijn dan in stadscentra, waar wonen, werken en uitgaan samenkomt. Eenzaamheid is geen natuurwet; het is dus een politieke keuze.

Wie gezondheid serieus neemt, moet verder kijken. Maatjesprojecten zijn mooi, maar onvoldoende. Gezondheid is geen individuele hobby, het is een collectieve onderneming. Hier ligt de grootste kans op winst: samen. Wat moeten we doen? Wij willen volop inzetten op leefbare buurten, waar je makkelijk in contact komt met anderen. We willen investeren in buurthuizen. Zorgen voor gezamenlijke groene ruimtes zoals buurtmoestuinen. Het verenigingsleven versterken. Het oprichten van coöperaties stimuleren in bijvoorbeeld zorg, kinderopvang en energie. En wijken bouwen met ontmoetingsplekken, meergeneratiewoningen en hofjes.

Want eerlijk is eerlijk: samen is het veel gezelliger. En het schijnt zelfs gezonder te zijn.

Eveline Kroes
Lijsttrekker PvdA, GroenLinks en In Beweging

In december schreef ik in mijn blog over geduld. Of beter gezegd: mijn gebrek daaraan. Gras groeit niet harder door er aan te trekken. Toch?

Mijn blog ging over de voortgang voor het mogelijk maken van tijdelijke woningen. Ik kondigde de bijeenkomst aan met inwoners om het over dit thema te hebben. Met meer dan 70- mensen in de zaal waren we positief verrast door de belangstelling! En met hard werken en goede samenwerking is het vorige week gelukt: CDA, PvdA en In Beweging hebben samen, met steun van D66 en SP (helaas kon de SP alleen niet aanwezig zijn bij de raadsvergadering) een meerderheid gehaald voor de motie dat het college beleidsregels op gaat stellen voor Hof van Twente om tijdelijk wonen op eigen erf mogelijk te maken! Hier zijn we ontzettend blij mee! Den-Haag heeft gezegd dat ze uiterlijk in juli komen met een wet voor het toestaan van een extra woning op het erf voor eerstegraads familieleden, zonder dat je een vergunning nodig hebt. Den-Haag zegt in die wet ook: gemeenten hebbe de mogelijkheid om aanvullende beleidsregels te maken. En dat is wat de motie eigenlijk heeft meegegeven aan het college, namelijk: gezien de krapte op de woningmarkt, zorg dat Hof van Twente klaarstaat met die aanvullende regels.! Wij willen dat ook andere mensen die kans moeten hebben op zo’n woning en zeggen daarom: tegelijk met de wet moet het in Hof van Twente aanvullend mogelijk zijn voor mensen met een duurzame, sociale relatie  (platgezegd: voor familie breed en vrienden) om met een vergunning een tijdelijke woning te plaatsen. CDA, PvdA, In Beweging en D66 wachten met grote belangstelling nu de gevraagde beleidsregels voor Hof van Twente af…

Nog een voorbeeld: lelieteelt. Ook daar wordt het geduld flink op de proef gesteld! Het onderwerp lelieteelt is een paar jaar geleden begonnen met het stellen van vragen tijdens het vragenhalfuur en het onderwerp leek weggewuifd te worden. Maar zie nu! Inmiddels gaat het over niet-biologische sierteelt en vorige week waren we met de hele gemeenteraad in debat over het voorbereidingsbesluit dat het college hierover heeft voorbereid. Of anders gezegd: een debat over het indrukken van “een pauzeknop” om nieuwe, niet-biologische sierteelt toe te staan. Je kan de pauzeknop anderhalf jaar ingedrukt houden; dat geeft de tijd om in het omgevingsplan op te nemen wat je met elkaar voor langere periode wilt vastleggen. Wat een werk zit hier in om tot dat punt te komen! Ik was vorige week blij met een opmerking van wethouder Miriam Doeschot. Zij zit sinds kort in dit dossier. In de vergadering gaf ze als slotwoord aan dat ze doordrongen is dat er tempo gemaakt moet worden met dit besluit om te voorkomen dat de bollen voor dit jaar de grond in gaan. Over drie weken (de raadsvergadering van 10 februari) wordt een besluit genomen over de besproken ‘pauzeknop’.

Ik weet: gras groeit niet harder door er aan te trekken. Maar het gras in de gaten houden en af en toe water geven, dat helpt wel! Dat doe je met elkaar! Dat heb ik aan alles gemerkt! Daar ben ik trots op! Zoals Mart Smeets dan altijd zei ‘mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen!’, mag ik dat ook. Dus bij deze: ik ben er trots op hoe In Beweging samen met andere partijen, aan zulke thema’s werken en wat we bereiken. Sterker nog: daar ben ik héél trots op!

Marianne Hutten,
fractievoorzitter In Beweging

Mijn naam is Onno Bordes, op dit moment fractievoorzitter van de Partij van de Arbeid en ik neem het column-stokje deze week over van Eveline Kroes. Ik sta voor de komende gemeenteraadsverkiezingen weer op de kandidatenlijst omdat ik de samenwerking tussen In Beweging, GroenLinks en de PvdA heel positief vind en daar graag aan wil bijdragen.

Henry Ford (ja, die van die zwarte T-Fordjes) heeft eens een gevleugelde uitspraak gedaan: “Samenkomen is een begin, bij elkaar blijven is vooruitgang en samenwerken is succes”. En dat laatste is vorige week maar weer eens bewezen. Fracties van de coalitie en de oppositie sloegen de handen ineen met een initiatief om de woningnood in onze gemeente te verminderen. En niet alleen de fracties werkten samen, maar ook de vele inwoners die op de bijeenkomst ‘Tijdelijk wonen op eigen erf’ waren. Zij gaven nuttige suggesties en stelden kritische vragen, waardoor het voorstel aan de gemeenteraad alleen maar beter werd. Hierdoor werd weer eens duidelijk dat er veel deskundigheid bij onze eigen inwoners aanwezig is! In deze tijd van polarisatie is dat hoopgevend.

Het bevestigt maar weer dat we beter kunnen kijken naar wat ons verbindt dan naar wat ons scheidt. En hoe mooi zou het zijn als we na de verkiezingen met alle partijen – klein of groot, nieuw of gevestigd – een raadsakkoord kunnen maken. In zo’n raadsakkoord spreken we met de hele raad af waar we de komende vier jaar op willen inzetten, wat we belangrijk vinden en wat voor onze gemeente de ‘stippen op de horizon’ zijn. Dat betekent niet dat we dan vier jaar achterover kunnen leunen. Integendeel! We moeten dan juist hard werken om problemen die we allemaal belangrijk vinden met elkaar op te lossen. Maar het voordeel is wel dat op belangrijke thema’s de neuzen dezelfde kant op staan en dat eigen (partij)belangen worden opzijgezet. Omdat we de keuzes dan met elkaar maken, verwacht (en hoop) ik dat we als raadsleden en collegeleden meer tijd hebben om met inwoners te spreken over zaken die zich in hun wijk afspelen. Want – even terugkomend op Henry Ford – Samenkomen is een begin!

Onno Bordes
Nr 2 op de lijst PvdA-Groenlinks-In Beweging