Stel, je bent 11. En je vindt wat. En je wilt meedoen, meepraten, meedenken. En stel, je heet Lars en je hebt het lef om gebruik te maken van je inspreekrecht als inwoner: dat je vijf minuten krijgt om achter het katheder te gaan staan en live jouw verhaal te doen in de raadzaal tijdens een raadsvergadering. De burgemeester, de wethouders, 25 raadsleden en een bomvolle tribune met publiek kijken je verwachtingsvol aan. Met een camera erop en via de microfoon, want je moet verstaanbaar zijn én het wordt opgenomen, zowel in beeld als geluid, zodat iedereen het ook thuis live kan volgen en later kan terugkijken. Daar sta je dan… Had u het gedurfd toen u 11 jaar oud was? Ik niet! Had u geweten dat het kon toen u 11 jaar oud was? Ik niet! Nou, Lars dus wel! Want daar stond hij en daar kwam zijn verhaal: hij wil een jongerenraad! Wat een goed doordacht pleidooi vertelde hij! Hij vertelde niet alleen dat hij een jongerenraad wil, maar ook hoe. Overal had hij al over nagedacht: van welke leeftijdsgroep tot hoe vaak ze bij elkaar komen, van de samenstelling tot de begeleiding vanuit de gemeente. Alle partijen reageerden enthousiast en Lars kon terug naar zijn stoel met een toezegging van de burgemeester dat er contact met hem wordt opgenomen om te kijken “wat we met z’n allen kunnen bereiken”. Fantastisch Lars!

En daarmee was het nog niet klaar. Want stel, je bent 15, je heet Merle en je vindt ook wat. Bij het agendapunt over het MFA in Diepenheim stond de 15-jarige Merle daar. Wauw! Wát een strak verhaal hield zij! Binnen twee minuten wist zij samen te vatten waar het MFA voor stond en hoe belangrijk een MFA is – juist ook voor jongeren. Wat een pleidooi en wat goed verteld! Ook zij krijgt, net als Lars, van de bomvolle raadzaal een dikverdiend, luid applaus. Ik voel me trots op deze jongeren!

Herinnert u zich de 10-jarige Wim nog? Wim die kwam pleiten voor een pumptrack (een bochtig/heuvelachtig parcours voor bikers, skaters, steppers). Dat wordt nu opgepakt! Het MFA van Diepenheim van Merle stond meningvormend op de agenda, maar kon met de klap van de hamer ter plekke worden afgetikt omdat de hele raad het zo’n goed plan vond. En de jongerenraad van Lars: die heeft ook de toezegging te worden opgepakt. Wauw: Wim uit Markelo, Lars uit Delden en Merle uit Diepenheim, wat hebben jullie het goed gedaan! En dat zeg ik echt niet omdat ik het zo schattig vind als jongeren van zich laten horen. Ze komen gewoon écht met goede plannen!

Vier jaar geleden pleitte In Beweging ervoor om scholen meer te betrekken bij de politiek. Dat voorstel kreeg bijval en resulteerde in Democracity: klassen brengen een bezoek aan het gemeentehuis en gaan daar politieke partijen vormen en stemmen over het bouwen van een stad. Wat een succes is dat project! Regelmatig hebben we klassen op bezoek in de raadzaal en vooral nu bij de aankomende gemeenteraadsverkiezingen is de agenda volgeboekt! Als raadslid mag ik dan regelmatig vragen beantwoorden van kinderen: wat stellen ze toch goede vragen en wat komen ze toch met goede ideeën! De ideeën van Wim, Lars en Merle zijn opgepikt. Zij laten van zich horen, zij maken verschil! Daar mogen we met z’n allen apetrots op zijn! Samen kan het!

Marianne Hutten,
fractievoorzitter In Beweging

Ik weet niet of u de plannen van het nieuwe kabinet Jetten-1 een beetje heeft gevolgd, maar ik heb er gemengde gevoelens over. We moeten langer doorwerken, de multinationals en superrijken worden belastingtechnisch weer ontzien, de hypotheekrenteaftrek blijft ongewijzigd en het eigen risico in de zorg gaat omhoog. Zo lijkt het toch echt op een VVD-kabinet, waarbij de extra lasten weer bij Jan Modaal terechtkomen. Mirjam Bikker van de Christen-Unie typeerde het zelfs als een ‘uitgestoken hand met een granaat erin!’

Ik heb – als raadslid – de plannen een beetje bekeken door een ‘gemeentebril’ en wat mij opvalt is dat vooral de gemeenten ‘aan de slag’ moeten. Met versoepeling van regels voor woningbouw, huisvesting van statushouders, aanpak leerachterstanden, handhaving fatbikes en zo kan ik nog wel even doorgaan. Met de huidige personeelskrapte op het gemeentehuis wordt dat een hele uitdaging!

In het hele regeerakkoord wordt – met uitzondering van de jeugdzorg – met geen woord gerept over een verhoging van de rijksbijdrage aan de gemeenten. We hebben het al jaren over het komende ‘ravijnjaar’, waarin de gemeente het huishoudboekje niet meer rond kan krijgen. Helaas heeft ook dit nieuwe kabinet geen uitgestoken hand met structureel geld erin. Dus wederom: wel taken, geen knaken. Het goede nieuws is dat dit kabinet daadwerkelijk iets gaat doen aan preventie. Op het gebied van gezondheid, voorkoming van schulden en mentale gezondheid bij de jeugd worden stappen gezet en dat stemt mij tot vreugde. In een land waar zelfs inwoners met een baan naar de Voedselbank moeten om rond te komen, is dat ook met recht broodnodig.

Deze vooruitzichten maken mij blij omdat ze naadloos aansluiten op de plannen in het verkiezingsprogramma van PvdA-GroenLinks-In Beweging. Ik vind het dan ook een goede basis om samen met alle partijen te werken aan een raadsakkoord. In dit raadsakkoord willen we – het liefst met alle partijen – komen tot een gezamenlijke agenda voor de komende 4 jaar (en liefst nog iets verder).

Conclusie: Ik ben een optimist en constructief ingesteld, dus voor mij is het glas halfvol. Samen moet het toch kunnen, denk ik dan.

Onno Bordes
Nr. 2 op de lijst PvdA-GroenLinks-In Beweging

Foto copyright: Koen van Weel / ANP

Stel u krijgt de vraag: wat zijn de grootste gezondheidsgevaren?

U mag kiezen uit: weinig sociale steun, sociale isolatie, roken, eenzaamheid, weinig bewegen, te veel alcohol, overgewicht en luchtvervuiling. Grote kans dat uw top drie bestaat uit roken, alcohol en overgewicht. Logisch, want dat zijn de clichés die we kennen: zwarte longen, dichtgeslibde aderen en hoge bloeddruk. Maar verrassing: de lijst staat eigenlijk al in de juiste volgorde. Sociale factoren zijn het grootste risico voor onze gezondheid. Nog vóór roken, alcohol en overgewicht. Eenzaamheid en een gebrek aan een sociaal netwerk zijn zelfs dodelijker dan menig sigaretje. Maar heel eerlijk, het is makkelijker om te zeggen ‘beweeg meer’ dan dat je zegt ‘breid je netwerk uit’.

Campagnes tegen roken zijn overal. We worden aangespoord te bewegen en een gezonde leefstijl na te streven. Prima, allemaal belangrijk. Maar gezondheid is niet alleen een kwestie van persoonlijke discipline. Mensen met weinig sociale steun zitten vaak in een permanente stressmodus. Niemand om hun zorgen mee te delen, niemand die merkt dat het niet goed gaat, en zeker niemand die een handje helpt als het leven tegenzit. Stress knabbelt direct aan lichaam en geest. De focus bij gezondheid op het individu verhult de echte oorzaken.

De echte boosdoener is onze omgeving. Natuurlijk niet onze vrienden en kennissen, in tegendeel, wel hoe onze buurt eruit ziet. Afgelopen decennia verdwenen veel buurthuizen, ontmoetingsplekken zijn wegbezuinigd of commercieel geworden. In wijken die vanaf de jaren ’80 gebouwd werden was efficiëntie belangrijker dan gezelligheid. Groen, ontmoetingsplekken, café’s, winkeltjes, alles wat het leven een beetje leuker maakt, kreeg weinig aandacht. Daarom is het niet zo vreemd dat in veel vinex-wijken mensen vaker eenzaam zijn dan in stadscentra, waar wonen, werken en uitgaan samenkomt. Eenzaamheid is geen natuurwet; het is dus een politieke keuze.

Wie gezondheid serieus neemt, moet verder kijken. Maatjesprojecten zijn mooi, maar onvoldoende. Gezondheid is geen individuele hobby, het is een collectieve onderneming. Hier ligt de grootste kans op winst: samen. Wat moeten we doen? Wij willen volop inzetten op leefbare buurten, waar je makkelijk in contact komt met anderen. We willen investeren in buurthuizen. Zorgen voor gezamenlijke groene ruimtes zoals buurtmoestuinen. Het verenigingsleven versterken. Het oprichten van coöperaties stimuleren in bijvoorbeeld zorg, kinderopvang en energie. En wijken bouwen met ontmoetingsplekken, meergeneratiewoningen en hofjes.

Want eerlijk is eerlijk: samen is het veel gezelliger. En het schijnt zelfs gezonder te zijn.

Eveline Kroes
Lijsttrekker PvdA, GroenLinks en In Beweging

In december schreef ik in mijn blog over geduld. Of beter gezegd: mijn gebrek daaraan. Gras groeit niet harder door er aan te trekken. Toch?

Mijn blog ging over de voortgang voor het mogelijk maken van tijdelijke woningen. Ik kondigde de bijeenkomst aan met inwoners om het over dit thema te hebben. Met meer dan 70- mensen in de zaal waren we positief verrast door de belangstelling! En met hard werken en goede samenwerking is het vorige week gelukt: CDA, PvdA en In Beweging hebben samen, met steun van D66 en SP (helaas kon de SP alleen niet aanwezig zijn bij de raadsvergadering) een meerderheid gehaald voor de motie dat het college beleidsregels op gaat stellen voor Hof van Twente om tijdelijk wonen op eigen erf mogelijk te maken! Hier zijn we ontzettend blij mee! Den-Haag heeft gezegd dat ze uiterlijk in juli komen met een wet voor het toestaan van een extra woning op het erf voor eerstegraads familieleden, zonder dat je een vergunning nodig hebt. Den-Haag zegt in die wet ook: gemeenten hebbe de mogelijkheid om aanvullende beleidsregels te maken. En dat is wat de motie eigenlijk heeft meegegeven aan het college, namelijk: gezien de krapte op de woningmarkt, zorg dat Hof van Twente klaarstaat met die aanvullende regels.! Wij willen dat ook andere mensen die kans moeten hebben op zo’n woning en zeggen daarom: tegelijk met de wet moet het in Hof van Twente aanvullend mogelijk zijn voor mensen met een duurzame, sociale relatie  (platgezegd: voor familie breed en vrienden) om met een vergunning een tijdelijke woning te plaatsen. CDA, PvdA, In Beweging en D66 wachten met grote belangstelling nu de gevraagde beleidsregels voor Hof van Twente af…

Nog een voorbeeld: lelieteelt. Ook daar wordt het geduld flink op de proef gesteld! Het onderwerp lelieteelt is een paar jaar geleden begonnen met het stellen van vragen tijdens het vragenhalfuur en het onderwerp leek weggewuifd te worden. Maar zie nu! Inmiddels gaat het over niet-biologische sierteelt en vorige week waren we met de hele gemeenteraad in debat over het voorbereidingsbesluit dat het college hierover heeft voorbereid. Of anders gezegd: een debat over het indrukken van “een pauzeknop” om nieuwe, niet-biologische sierteelt toe te staan. Je kan de pauzeknop anderhalf jaar ingedrukt houden; dat geeft de tijd om in het omgevingsplan op te nemen wat je met elkaar voor langere periode wilt vastleggen. Wat een werk zit hier in om tot dat punt te komen! Ik was vorige week blij met een opmerking van wethouder Miriam Doeschot. Zij zit sinds kort in dit dossier. In de vergadering gaf ze als slotwoord aan dat ze doordrongen is dat er tempo gemaakt moet worden met dit besluit om te voorkomen dat de bollen voor dit jaar de grond in gaan. Over drie weken (de raadsvergadering van 10 februari) wordt een besluit genomen over de besproken ‘pauzeknop’.

Ik weet: gras groeit niet harder door er aan te trekken. Maar het gras in de gaten houden en af en toe water geven, dat helpt wel! Dat doe je met elkaar! Dat heb ik aan alles gemerkt! Daar ben ik trots op! Zoals Mart Smeets dan altijd zei ‘mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen!’, mag ik dat ook. Dus bij deze: ik ben er trots op hoe In Beweging samen met andere partijen, aan zulke thema’s werken en wat we bereiken. Sterker nog: daar ben ik héél trots op!

Marianne Hutten,
fractievoorzitter In Beweging

Mijn naam is Onno Bordes, op dit moment fractievoorzitter van de Partij van de Arbeid en ik neem het column-stokje deze week over van Eveline Kroes. Ik sta voor de komende gemeenteraadsverkiezingen weer op de kandidatenlijst omdat ik de samenwerking tussen In Beweging, GroenLinks en de PvdA heel positief vind en daar graag aan wil bijdragen.

Henry Ford (ja, die van die zwarte T-Fordjes) heeft eens een gevleugelde uitspraak gedaan: “Samenkomen is een begin, bij elkaar blijven is vooruitgang en samenwerken is succes”. En dat laatste is vorige week maar weer eens bewezen. Fracties van de coalitie en de oppositie sloegen de handen ineen met een initiatief om de woningnood in onze gemeente te verminderen. En niet alleen de fracties werkten samen, maar ook de vele inwoners die op de bijeenkomst ‘Tijdelijk wonen op eigen erf’ waren. Zij gaven nuttige suggesties en stelden kritische vragen, waardoor het voorstel aan de gemeenteraad alleen maar beter werd. Hierdoor werd weer eens duidelijk dat er veel deskundigheid bij onze eigen inwoners aanwezig is! In deze tijd van polarisatie is dat hoopgevend.

Het bevestigt maar weer dat we beter kunnen kijken naar wat ons verbindt dan naar wat ons scheidt. En hoe mooi zou het zijn als we na de verkiezingen met alle partijen – klein of groot, nieuw of gevestigd – een raadsakkoord kunnen maken. In zo’n raadsakkoord spreken we met de hele raad af waar we de komende vier jaar op willen inzetten, wat we belangrijk vinden en wat voor onze gemeente de ‘stippen op de horizon’ zijn. Dat betekent niet dat we dan vier jaar achterover kunnen leunen. Integendeel! We moeten dan juist hard werken om problemen die we allemaal belangrijk vinden met elkaar op te lossen. Maar het voordeel is wel dat op belangrijke thema’s de neuzen dezelfde kant op staan en dat eigen (partij)belangen worden opzijgezet. Omdat we de keuzes dan met elkaar maken, verwacht (en hoop) ik dat we als raadsleden en collegeleden meer tijd hebben om met inwoners te spreken over zaken die zich in hun wijk afspelen. Want – even terugkomend op Henry Ford – Samenkomen is een begin!

Onno Bordes
Nr 2 op de lijst PvdA-Groenlinks-In Beweging

Stel je voor… de eerste drie woorden van ons verkiezingsprogramma van de gedeelde lijst PvdA, GroenLinks en In Beweging. Wat mij betreft een sterke opening. Met ‘stel je voor…’ kan je iemand meenemen in een verhaal, een visie, in punten waar je naartoe wilt werken. Tegelijkertijd is het de oproep om jezelf voor te stellen. Wie ben je, waar sta je voor? Stel je voor… dat heb ik altijd geprobeerd uit te dragen met mijn blogs.

Bijna vier jaar geleden, maandag 7 februari 2022, heb ik mijn eerste blog gestuurd naar het Hofweekblad. Spannend vond ik dat! Doel van mijn blogs zou zijn om mezelf voor te stellen, proberen om u een inkijkje te geven in hoe de politiek werkt, te vertellen over de dingen waar ik me over verwonder in de politiek. En dat gemixt met inhoudelijke standpunten. Inmiddels zijn we aangekomen bij blog 90! Misschien gek om te zeggen, maar voor mij zijn de blogs een soort ‘lief dagboek’ geworden. Een blog maakt dat ik mijn gedachtespinsels onder woorden moet brengen. Daar leer ik zelf ook van. Ik sta elke keer positief verrast hoeveel mensen deze blogs lezen en daar op reageren. Dank daarvoor! Ik hoop dat u als lezer mij, de politiek en onze partij er beter door hebt leren kennen. Mijn eerste blog heb ik ondertekend met ‘lijsttrekker In Beweging’. Na de verkiezingen – en nu nog steeds – onderteken ik de blogs met ‘fractievoorzitter In Beweging’.

Voor de komende gemeenteraadsverkiezingen in maart gaan we meedoen met de gedeelde lijst PvdA, GroenLinks en In Beweging. Ik ben ontzettend trots dat tien betrokken, goede en bevlogen kandidaten zich zelf hebben aangemeld als kandidaat. Ik had al eerder aangegeven: ik wil nog wel door als raadslid, maar niet meer als lijsttrekker of fractievoorzitter. Ik heb de afgelopen vier jaar mijn uiterste best gedaan en alle steun voor gekregen en gevoeld, maar de gevraagde tijd en verantwoordelijkheid maken dat ik heb aangegeven dat ik niet nog een ronde wil doen in diezelfde rol. Wat ben ik trots en heb ik vertrouwen in onze nieuwe lijsttrekker Eveline Kroes uit Hengevelde! Op de achtergrond draait ze eigenlijk al vanaf het begin mee. Tweede op onze lijst is Onno Bordes, huidige fractievoorzitter van de PvdA. En dan kom ik op plek 3, als huidige fractievoorzitter van In Beweging. Met z’n drieën hebben we afgesproken dat niet alleen ik de blogs blijf schrijven – het leek ons logischer dat Eveline Kroes, Onno Bordes en ik dat om beurten gaan doen. Dus… volgende week geen blog van mij, maar van Eveline Kroes en daarna van Onno Bordes. Daar kijk ik dan weer naar uit!

Rest mij voor nu vooral een nieuwjaarswens: ik wens iedereen een fantastisch, mooi, gezond en begripvol 2026!

Met vriendelijke groet,
Marianne Hutten
fractievoorzitter In Beweging

Ik ga blij de feestdagen in! Vorige week woensdag sloten we als raad het jaar 2025 af met een goede bijeenkomst over polarisatie. GemeenteBelangen had een tijdje geleden dit onderwerp aangekaart in de raadsvergadering. Alle partijen gaven aan het daar met elkaar verder over te willen hebben. Met als vraag: wat is onze invloed en rol als raad rondom polarisatie? Het is goed om ons daar bewust van te zijn en wellicht nog belangrijker rondom de campagnetijd die eraan zit te komen richting de gemeenteraadsverkiezingen van maart volgend jaar. Het verzoek voor het gesprek over polarisatie is snel opgepakt en afgelopen woensdag was iedereen welkom: niet alleen raadsleden, maar bijvoorbeeld ook inwoners, kandidaat raadsleden, campagneleiders en lokale media.

Het werd een interessante, zinvolle avond! Nieuwe inzichten, goede gesprekken en handvatten. Ik associeerde polarisatie vooral met ’tegenover elkaar staan’, met iets negatiefs, maar er zijn nogal wat gradaties. Polarisatie is eigenlijk gewoon verschillende standpunten hebben. Niks mis mee als je respectvol argumenten uitwisselt. Sterker nog: het zou gek zijn als wij een gemeenteraad van 25 mensen zijn die allemaal precies hetzelfde vinden. Polarisatie wordt pas kwalijk als je niet meer wilt luisteren naar de ander omdat ‘die partij minder zetels heeft’ of omdat ‘je van het andere kamp bent’. Het is zorgelijk dat onderzoek laat zien dat steeds meer mensen denken ‘die politici zijn slechte mensen met slechte ideeën’ in plaats van ‘die politici zijn goede mensen, maar ze hebben een andere mening hoe de gemeente beter te maken’. En ja, het zijn vast open deuren, maar toch: het gesprek aangaan, luisteren, erkennen, terugkoppelen, de mens zien… We zouden het vaker kunnen doen.

John Bijl van het Periklesinstituut was de hoofdspreker. Hij schrijft al jaren columns als ‘mystery burger’ over het verloop van raadsvergaderingen door het hele land. Hij gaf een hoopvol voorbeeld van een gemeente waarin een flinke discussie was over het al dan niet sluiten van een zwembad. Er was een volle tribune inclusief spandoeken. Twee dames voor hem hadden ook zo’n spandoek. Zij wilden het zwembad behouden. De gemeenteraad besloot anders. Bij het oprollen van het spandoek hoorde hij het gesprek tussen de twee dames. Hij hoorde de ene dame een mooie uitspraak doen tegen de andere dame. Ze zei: ‘ik ben het er niet mee eens, maar ik snap het wel’. Ik laat die zin bezinken. Als we dat nou eens met elkaar zouden kunnen bereiken… begrip voor elkaar… en dat begint bij iedereen zelf. En waar ik af en toe een moedeloos gevoel krijg door het beeld (volgens mij vooral met name door de media) alsof we alleen nog maar in wij-zij kunnen denken, geeft deze boodschap me goede moed. We zijn er zelf bij!

Ik wens iedereen mooie feestdagen en een begripvol 2026!

Marianne Hutten,
Fractievoorzitter In Beweging