Bijna vier jaar geleden, net terug van zwangerschapsverlof, was één van de eerste dingen waar ik mij als gemeenteraadslid compleet over verontwaardigde en mijn tijd en energie aan gaf, de nieuwe verkeerssituatie aan de Goorseweg in Diepenheim. Deze weg moest op een duidelijke manier ingericht worden als een 30-kilometer-weg. In de vier jaar die volgden, zouden er nog veel meer verkeerssituaties voorbijkomen. Of het nou over het verkeer gaat in de centra van Goor, Markelo en Delden of een gevaarlijk kruispunt met weinig overzicht in het buitengebied – er blijken veel situaties waar mensen het verkeer als niet-veilig ervaren.

Ik was het daarbij niet altijd eens met de reactie ons college (wellicht dat ik die reactie in een vervolgblog nog eens toelicht). De vraag voor nu is natuurlijk: hoe zou je het wél willen en hoe gaan we dat doen? Nou, daar heb ik wel een idee over. Eerst het besef: verkeer is een onderwerp waar net zoveel meningen over zijn als inwoners. Iedereen kan wel een situatie noemen die als verkeersonveilig wordt ervaren. Kunnen we dat allemaal als gemeente oplossen? Nee. Kan je iedereen tevredenstellen? Nee. Snappen inwoners dat? Met uitleg: jazeker!

Wat kunnen we dan wél? Ik denk dat het heel waardevol is als je als gemeente een inventarisatie onder inwoners doet welke situaties als verkeersonveilig worden ervaren. Niet op basis van klachten of alleen een enquête, maar door op onze inwoners af te stappen en te vragen. De situaties worden in kaart gebracht en daarna geprioriteerd. Dan krijg je een document met welke situaties wel/niet worden aangepakt en waarom en in welke volgorde. Ik heb er alle vertrouwen in dat inwoners snappen dat we niet álle situaties kunnen oplossen, laat staan tegelijk. Daar is geen geld en tijd voor. Ik heb er ook vertrouwen in dat inwoners begrip hebben als ze wel gehoord zijn en weten wat er met hun inbreng is gedaan. Ook al zou hun ingebrachte verkeerssituatie lager op de lijst staan. De situatie staat tenminste op een lijst en er is duidelijkheid.

En de rol van de gemeenteraad? Wij geven de kaders mee en maken gebruik van ons budgetrecht, wij beslissen over het geld. Laat het college dus met een voorstel komen met inventarisatie van situaties, afweging, prioritering en kosten. Het kader wat ik als gemeenteraad meegeef, staat al in het concept van de omgevingsvisie en die is heel duidelijk dat verkeersveiligheid een prioriteit is. Als we de omgevingsvisie hebben vastgesteld gaan we door naar de volgende stap: de actualisatie van ons gemeentelijk mobiliteitsplan (het GMP). Ik zou de term GMP liever vergeten en vervangen door een Programma Verkeer. Wat mij betreft hebben we daar uw inbreng bij nodig! Ik hoop dat het college en de gemeenteraad deze werkwijze ook zo zien; dan gaan we dit met elkaar aanpakken. Het gaat allemaal stap voor stap, maar wel vooruit!

Marianne Hutten, raadslid Progressief In Beweging

Foto: https://nl.wikipedia.org/wiki/Provinciale_weg_824

Op 15 augustus was de nationale herdenking van alle slachtoffers van de oorlog tegen Japan en de Japanse bezetting van Nederlands-Indië. Een indrukwekkende herdenking bij het Indisch Monument in Den Haag. Niet alleen door de – vaak schrijnende – verhalen, maar ook door de bijna unanieme visie dat de verhalen moeten worden blijven verteld. Blijven verteld in een democratisch land waarin we vrij zijn en vrijheid van meningsuiting hebben.

Hoe wrang was in dat licht de demonstratie van boeren in Den Bosch een dag daarvoor, waar door Farmers Defence Force (FDF) stickers van davidsterren met het patroon van een rode boerenzakdoek en de letter B werden uitgedeeld. Een misselijkmakende verwijzing naar het apartheidssymbool dat Joden tijdens de Holocaust moesten dragen.

Tijdens het kijken naar de nationale herdenking dacht ik bij mezelf: ‘Zijn er dan geen grenzen meer bij het recht op demonstratie? Wanneer komt het besef dat er (morele) grenzen worden overschreden en dat het doel de middelen niet meer heiligt?’

Een ander voorbeeld: Het intimideren van inwoners, die statushouders wèl welkom willen heten in hun buurt of straat. Of door middel van agressieve demonstraties de gemeenteraden zo onder druk zetten, dat zij besluiten maar terugdraaien omwille van hun eigen veiligheid.

Dat gedrag heeft niets meer te maken met democratie of het democratisch recht op demonstratie, maar is een pure vorm van anarchie. ‘Ik bepaal zelf wel wat ik wil en lap alle wetten en regels aan mijn laars. En of anderen daarvan de dupe worden, zal mij worst zijn!’ Helaas zijn er ook wereldleiders die dit gedrag vertonen en er – onbegrijpelijk genoeg – mee wegkomen.

Toegegeven: we leven in een complexe wereld met vele problemen en soms zien we ook door de bomen het bos niet meer. Maar deze problemen worden niet minder als we alleen onze eigen belangen nastreven. Omwille van het welzijn van ons allemaal moeten we soms een stap terugdoen, water in de wijn doen en vooral met elkaar in gesprek gaan en samenwerken.

Winston Churchill zei het al: ‘Democratie is de noodzaak om af en toe te buigen voor de mening van anderen.’ En de Griekse wijsgeer Sophocles sprak 400 jaar voor Christus al de wijze woorden: ‘Geen groter kwaad dan anarchie’. Met beiden ben ik het hartgrondig eens.

Onno Bordes

Fractievoorzitter Progressief In Beweging

Foto: Wikimedia Commons

Vorige week schreef Marianne Hutten over in beweging komen. Deze week voeg ik daar een andere insteek aan toe: het belang van een fit brein. Voor iedereen die hier oren naar heeft en natuurlijk voor de nieuw te vormen coalitie (CDA, GB, BBB) heb ik een paar tips.

Lange tijd werd elke generatie een tikje slimmer dan de vorige. Tot nu. Generatie Z (geboren 1997–2012) is de eerste generatie in decennia die juist iets minder slim is. De afname van intelligentie lijkt samen te vallen met digitalisering van het onderwijs, en AI versnelt deze trend. Als we niet uitkijken, worden we door verslavende apps en AI allemaal luier en dommer.

Wat kunnen we hier tegen doen?

Ons brein is als een spier: het heeft een goede workout nodig om fit te blijven. Eindeloos scrollen, AI het denkwerk laten doen en oppervlakkige content zijn als een zak donuts leegeten op een scooter: je ziet wel wat, komt wel ergens, maar je wordt er vooral lui en dik van. Neurologisch onderzoek toont aan: lezen (bij voorkeur gedrukte boeken) en schrijven (met de hand!) zijn essentieel voor een fit brein. Lang leve het notitieboekje! En de bibliotheek is niet alleen een plek vol boeken, maar ook een ontmoetingsplek met verrassende lezingen en activiteiten. Kijk eens op de website of ga langs.

Hieronder drie tips die voor mij een goede workout waren en mij de afgelopen tijd inspireerde om van onze samenleving een mooiere plek te maken. Met oog op de coalitie onderhandelingen; CDA, GB en BBB schrijven jullie (met pen) mee?

Tip 1: Een wereld van gemeenschappen – Floor Ziegers & Teun Gautier
Hoe zorg je ervoor dat je een samenleving niet van bovenaf organiseert maar op basis van gelijkwaardigheid en partnerschap? Dit boek laat zien hoe dit overal in Nederland al gebeurt. Van energiecoöperatie waarvan met winst sociale woningen worden gebouwd, het zelf regelen van zorg zodat ouderen langer in het dorp kunnen blijven wonen, tot aan het ontwikkelen van ontmoetingsplekken en creatieve broedplaatsen. Een boek tjokvol aan inspiratie en lessen.

Tip 2: Socrates op sneakers – Elke Wiss
In een tijd waarin meningen snel dezelfde waarde als feiten krijgen, is echte verbinding schaars. Dit boek is een gids vol met tips en tricks om vragen te stellen die verrassen en aan het denken zetten. Zodat je echte gesprekken kunt voeren die leiden tot verbinding.

Tip 3: Podcast Ecosofie
Een podcast die vragen stelt: Hoe leven we samen op een manier die werkt, voor onszelf, voor elkaar en voor de wereld om ons heen? Wat vraagt succesvol samenleven in een tijd van versnelling, polarisatie en maatschappelijke druk? Inspirerende gasten geven nieuwe inzichten.

En tip 4, bekijk je schermtijd eens en bedenk wat je met die tijd iedere dag óók had kunnen doen…

Dus hup die telefoon aan de kant, pak een boek of zet uw gedachten op papier. En nog mooier: doe dit op een plek waar u andere mensen kunt ontmoeten: een workout in de bieb. Laat u inspireren – en hopelijk doet de nieuwe coalitie dat ook.

Eveline Kroes
Fractievoorzitter Progressief In Beweging

Er waren meerdere redenen waarom wij vijf jaar geleden kozen voor de naam In Beweging voor de nieuwe, lokale politieke partij. In Beweging zijn is gezond, dat weten we allemaal. Van ons mag politiek ook in beweging zijn, dat je bereid bent om werkwijzen waar je aan gewend bent te veranderen als je dat met elkaar beter lijkt. Standpunten mogen van ons ook in beweging zijn: een belangrijk punt van ons is altijd geweest dat we bereid zijn om van standpunt te veranderen als er goede argumenten zijn. Ruimte voor voortschrijdend inzicht dus. En natuurlijk de letterlijke zin van wat woord: in beweging zijn is gezond voor lijf en hoofd. Bewegen is goed om te doen en daarom vinden wij dat de gemeente beweging moet stimuleren en faciliteren.

Ik was dan ook blij toen in mijn mailbox de uitnodiging belandde voor het Politiek Sportcafé in ’t Noaberhoes in Delden, georganiseerd door de gemeente samen met de Sportservice Groep. Onder de titel ‘blijf je zitten of kom je in beweging?’ en onder leiding van Erben Wennemars zouden we aan de slag gaan met het thema. Ik citeer uit de uitnodiging: “Bewegen werkt! Meer vitaliteit, meer kansen, een sterkere samenleving. Wat levert investeren in sport en bewegen uw gemeente op? Heel veel. Elke euro betaalt zich dubbel en dwars terug in gezondheid, onderwijs, arbeid en sociale samenhang”. Nou, daar sta ik volledig achter!

Vol verwachting ging ik dus naar deze bijeenkomst. En met hetzelfde enthousiasme ging ik ook weer naar huis. Wat een prettige werkvorm was er gekozen! Een mooi dansoptreden van GV Excelsior uit Goor, verschillende sporthelden aan het woord en een interactieve presentatie met relevante cijfers. En vooral kans om in gesprek te gaan met mensen vanuit verschillende invalshoeken/expertises/achtergronden. Sowieso goed om te merken dat iedereen hetzelfde uitgangspunt heeft: dat iedereen beweging belangrijk vindt. De vraag is vooral hoe we dat met elkaar meer voor elkaar krijgen, waarbij ook nadrukkelijk de vraag werd gesteld wat de politiek daarin kan bijdragen. Er is uitgesproken wat we belangrijk vinden en er zijn concrete ideeën opgehaald. En eigenlijk was na afloop vooral de oproep van de aanwezigen dat we hier graag verder over willen praten: niet over de mensen, maar met de mensen over wie het gaat. Dat lijkt me een hele goede; laat deze middag vooral een start zijn!

Ook onze partij zelf is de laatste tijd natuurlijk nogal in beweging geweest! We zijn samen met PvdA en GroenLinks inmiddels 1 fractie in de gemeenteraad. Dat is niet zomaar iets, daar zit een heel proces omheen, daar hebben veel mensen hard aan gewerkt! PvdA en GroenLinks gaan landelijk verder onder de naam Progressief Nederland (PRO). Dan is het ook logisch om onze gezamenlijke fractienaam daarop aan te passen; het leek ons goed om dan te kiezen voor de combinaam Progressief In Beweging!

De gemeente heeft op haar site een mooi filmpje gezet als terugblik over het politiek sportcafé onder de titel “hoe blijven we samen in beweging?”. Dat lijkt me een hele goede vraag om aan onszelf als politici en aan u de komende vier jaar te blijven stellen! Heeft u een suggestie? Laat het vooral weten. Niet alleen aan ons, maar aan de hele gemeenteraad! Wie weet kunnen we ermee aan de slag!

Marianne Hutten,
Raadslid Progressief In Beweging

Fractievoorzitter Progressief In Beweging

Al een paar weken geef ik eerstejaars studenten les over de invloed van politiek op het dagelijks leven. Elke les begin ik met de vraag: Op wie ga je 18 maart stemmen? En elke les laat ik zien hoe de klas als geheel zou stemmen. Tijdens carnaval was de opkomst in de les laag en opeens werd duidelijk wat er gebeurt als veel mensen wegblijven. Waar stemmen eerst verdeeld waren, kreeg één partij ineens een makkelijke meerderheid.

Een wake-upcall: als jij niet stemt, beslissen anderen voor jou. En die irritante buurman, collega of die oom waar je het nooit mee eens bent: die stemt wel en bepaalt voor jou.

Hoe zijn bij ons de stemmen verdeeld?

In 2022 stemde 56% van de Hof. Dit jaar zijn er 28.500 stemgerechtigden. Als dezelfde opkomst haalbaar is, betekent dat zo’n 16.000 stemmen op 18 maart.

En wie gaat er dan stemmen?

• De grootste groep zijn 65-plussers: ruim 9.300 stemmen. Dat is dus meer dan de helft! Voor hen blijkt veiligheid het belangrijkste: wijkagenten, overlast, oplichting.
• En jongeren? In de Hof mogen zo’n 2.700 jongeren tot 25 jaar stemmen. Van hen komt slechts 36% komt opdagen. Dat zou dan zo’n 970 stemmen zijn, amper 6%.

Als we dit vertalen naar de verdeling van de zetels (25 in totaal) dan krijgen 65-plussers 12 of 13 zetels. Jongeren? Eéntje.

Maar voor jullie jongeren staat er wel veel op het spel. Jullie worden het hardst geraakt door de woningnood. En daar heeft nu juist een gemeente wat over te zeggen.

Gelukkig stemmen niet alle 65 plussers op dezelfde partij en kan het belang van deze groep ook overlappen met het belang van jullie. Maar duidelijk is wel dat jullie belangen onder druk staan. En daar kan je wat aan doen.

Het gaat wel ergens over

De gemeente beslist over:

• Wonen: Waar, wat en hoeveel huizen gebouwd worden – en wie voorrang krijgt bij sociale huur.
• Openbaar vervoer: Hoe vaak bussen rijden en of het betaalbaar blijft.
• Uitgaan: Openingstijden van cafés en wat er te doen is in jouw dorp of stad.
• Gratis menstruatieproducten: Ja, de gemeente kan dit regelen!
• Groen vs. beton: Kijk je uit op een park of een kale parkeerplaats?

De gemeente bepaalt mee hoe jouw toekomst eruitziet. Dus laat van je horen en gebruik je stem!
En twijfel je: wij hebben jonge mensen op de lijst en ons verkiezingsprogramma toont lef, is vernieuwend en geeft jou een stem, ook na de verkiezingen: lees het hier.

Eveline Kroes
Lijsttrekker PvdA / GroenLinks / In Beweging

Afgelopen donderdag was u te gast in het debat dat werd georganiseerd door de stadsraad Goor in de Reggehof. Op zich al een gelukje dat u er mocht staan, want de spelregels waren dat alleen Gorenaren mee mochten doen aan het debat en laten we eerlijk zijn: u woont niet in Goor. U woont in één van onze 13 mooie buurtschappen. Maar goed, dit zou de eerste keer zijn dat ik u in een debat zou horen, dus ik was benieuwd. Ik moet u zeggen: ik ben nogal in de war naar huis gegaan.

Het begon al bij uw voorstelronde: u vond “de grondwet nog wel een dingetje”, dat zat nog “in de weg”. Onze grondwet? Onze basis? Dat noemt u ‘een dingetje’?

Later in het debat gaat het over subsidies, onder andere voor cultuur. U stelt dat er alleen subsidie gegeven mag worden aan “die zichzelf kunnen bedruipen”. Maar een subsidie is juist bedoeld als steuntje in de rug. Omdat een organisatie of evenement zichzelf niet, zoals u dat noemt, “kan bedruipen”. Dat is juist het hele idee van een subsidie! En dan snap ik helemaal niet waarom u in uw verkiezingsprogramma allerlei zaken opneemt die uw partij wil steunen, maar die alleen kunnen bestaan met subsidies. Dus wat wilt u nou?

Later in het debat gaat het over verkeersveiligheid. Toen raakte ik helemaal in de war. Het debat komt op de verlichting van fietspaden waardoor onder andere vrouwen zich veiliger zouden voelen. Het woord femicide valt. En u lacht dat weg. U vraagt of we de cijfers daarvan wel kennen. Meneer Roelofs, al was het maar één vrouw: het mag niet mogen, het mag niet bestaan! Hoe kunt u dit onderwerp op deze manier behandelen? En bovendien geldt ook nu weer: in uw verkiezingsprogramma staat letterlijk ‘wij verbeteren de verlichting op slecht zichtbare en afgelegen routes, zodat inwoners zich ook ’s avonds veilig kunnen bewegen’. Dat staat lijnrecht tegenover wat u in het debat zegt. Dus wat wilt u nou? En wat vindt u nou? U merkte het zelf ook aan de reacties in de volle zaal. U reageerde al in het debat richting het publiek dat u al merkte dat u uit deze zaal niet veel stemmers kon verwachten.

Ik zat dus ook in het publiek. Ik sta op de lijst voor PvdA / GroenLinks / In Beweging en onze slogan is ‘samen kan het!’. Als u mij de afgelopen vier jaar heeft gevolgd, weet u dat de mantra van In Beweging is: een goed idee is een goed idee, maakt niet uit van wie het komt. En je mag van mening verschillen. U zei dat zelf ook al in het debat. Dan krijg je, zoals u het zelf aangaf, een ‘agree to disagree’. Dat kan en mag. Maar door uw tegengestelde uitspraken ten opzichte van uw eigen verkiezingsprogramma en vooral uw uitspraken in het debat en de manier waarop u dat bracht, heb ik gemerkt dat er een ‘maar’ achter dat mantra komt. Voor mij een vanzelfsprekende voorwaarde, maar blijkbaar helaas wel een voorwaarde die expliciet benoemd moet worden: “een goed idee is een goed idee, maakt niet uit van wie het komt, maar… wel van een partij die de grondwet onderstreept en uitdraagt”. Dus mijn vraag aan u, meneer Roelofs, is heel kort: staan u en uw partij achter onze grondwet?

Marianne Hutten,
fractievoorzitter In Beweging

De inwoners van onze gemeente Hof van Twente hebben heel veel kennis en kunde in huis en ik ben daar elke keer weer van onder de indruk. En hoe jammer is het dat we daar – naar mijn bescheiden mening – eigenlijk veel te weinig gebruik van maken.

Ik geef u een paar recente voorbeelden. Ik mocht aanwezig zijn bij de overhandiging van een petitie over de verkeersveiligheid in Diepenheim aan wethouder Doeschot. In het nagesprek bleek hoeveel kennis er is over de oorzaken (onder andere Google Maps!) van de verkeersproblemen, maar ook over mogelijke realistische oplossingen. Gelukkig gaat er nu met de Stadsraad en Diepenheim Verkeers Veilig (DVV) toch een vervolggesprek met de wethouder komen.

Een tweede voorbeeld. Doors Wide Open in Goor heeft een verkenning laten uitvoeren over armoede in onze gemeente. In deze verkenning is gesproken met ervaringsdeskundigen, inwoners die armoede aan den lijve (hebben) ervaren. Wat vervolgens blijkt is dat deze groep uitstekend kan aangeven wat er nodig is om de armoedeproblemen te verminderen. Kortom: praat mét ons, niet over ons!

Een derde en laatste voorbeeld. In Delden zijn werkzaamheden bij restaurant De Zwaan gaande. Men vond op die plek ook paaltjes, waarvan men dacht dat het beschoeiing van de gracht was. Maar een inwoner van Delden met heel veel historische kennis weet dat het een ‘staketsel’ (=houten barrière) onder water was om indringers tegen te houden. Ook weet deze inwoner dat er een tweede gracht met stadspoort is geweest, maar dat deze gracht al gedempt was voordat Jacob van Deventer in 1545 de kaart van Delden tekende.

U zult zich afvragen: ‘Waar wil je met die voorbeelden nu naar toe?’ Het antwoord daarop is eigenlijk heel simpel. Ik vind dat we de kennis en kunde van onze inwoners beter moeten benutten. Dat heeft minstens twee voordelen: het verbetert de kwaliteit van de besluitvorming in onze gemeente én het betrekt inwoners meer bij wat er speelt in onze gemeente. Het betrekken van inwoners kan op heel veel verschillende manieren, maar de Politieke Markt in Almere is daarvan een goed voorbeeld. Je kunt daar elke week met andere inwoners, jouw organisatie of vereniging inspreken over actuele onderwerpen, een tentoonstelling organiseren of met raadsleden in contact komen.

PvdA-GroenLinks-In Beweging willen in de nieuwe raadsperiode onze inwoners daarom meer en beter betrekken, maar dat kan natuurlijk alleen samen met jullie!

Onno Bordes
Nr. 2 op de lijst PvdA-GroenLinks-In Beweging

De PVV is niet tegen kunst en cultuur, wel tegen subsidie hiervoor. Aldus kamervoorzitter Bosma in 2010. Gemeenschapsgeld hieraan uitgeven, wordt mede hierdoor tegenwoordig betiteld als linkse hobby. En dat is eigenlijk een groot compliment! Want het is vooral een slimme investering en strategisch een sterke keuze.

Dat cultuursubsidies alleen bij theaters en kunstenaars terechtkomen is een hardnekkig misverstand. Onderzoek van de Boekmanstichting laat zien dat iedere euro geïnvesteerd in cultuur gemiddeld €1,50 tot €3,- oplevert voor de lokale economie. Cultuurbezoekers drinken graag koffie, gaan uit eten, overnachten in hotels en winkelen. En het CBS toont aan dat cultuurinvesteringen daarnaast een stijging in leefbaarheid laat zien. Zo vloeit de subsidie naar de bredere economie en gemeenschap (zie rapport Detaillering cultuurlasten gemeenten en provincies, 2023).

Het is ook aantrekkelijker om op een plek te wonen waar veel gebeurt. Een wijk wordt niet gezelliger van alleen bakstenen en parkeerplaatsen. Cultuur zorgt voor reuring, verbondenheid en trots. Het maakt het leven mooier, verbindt en vergroot kansen. Het verkleint eenzaamheid, vergroot mentale weerbaarheid en maakt van een verzameling huizen een gemeenschap. Zoals inspreekster Merle uit Diepenheim het zo mooi zei laatst bij de raadsvergadering: Jongeren willen hier graag blijven wonen, maar er moet wel wat te doen zijn! En dat is precies waar cultuur voor zorgt: een reden om te blijven, of om terug te komen.

Bovendien wordt in de culturele en creatieve sector bij lange na niet alles met subsidies gefinancierd. Ondernemerschap is er volop. Subsidies zijn slechts een zetje dat nodig is om maatschappelijke waarde mogelijk te maken die de markt niet vanzelf organiseert en waar iedereen van profiteert.

Een gemeente zonder cultuur is als een dorp zonder hart. Een gemeente die investeert in cultuur, laat zien dat ze oog heeft voor kwaliteit van leven. Dat trekt niet alleen nieuwe inwoners aan, maar ook bedrijven die op zoek zijn naar een aantrekkelijke vestigingsplaats. Als we tegelijk huishoudens die krap bij kas zitten en jongeren voor weinig laten meedoen, naar voorbeeld van de Rotterdampas, dan kan iedereen hiervan profiteren.

Cultuur is dus een investering in onze toekomst. Laten we koesteren wat we hebben: Theater de Reggehof, Het Beaufort in Markelo, de Diepenheimse Pol, Het Parochiehuis in Delden, buurthuizen, muziekscholen, koren en alle andere culturele pareltjes. En vooral meer: buurthuizen, theater, muziek, kunst en evenementen die onze gemeente levendig en aantrekkelijk maken.

Het is deze linkse hobby die de lijm is voor onze gemeenschap en een motor die onze economie doet draaien.

Eveline Kroes
Lijsttrekker PvdA, GroenLinks, In Beweging

Stel, je bent 11. En je vindt wat. En je wilt meedoen, meepraten, meedenken. En stel, je heet Lars en je hebt het lef om gebruik te maken van je inspreekrecht als inwoner: dat je vijf minuten krijgt om achter het katheder te gaan staan en live jouw verhaal te doen in de raadzaal tijdens een raadsvergadering. De burgemeester, de wethouders, 25 raadsleden en een bomvolle tribune met publiek kijken je verwachtingsvol aan. Met een camera erop en via de microfoon, want je moet verstaanbaar zijn én het wordt opgenomen, zowel in beeld als geluid, zodat iedereen het ook thuis live kan volgen en later kan terugkijken. Daar sta je dan… Had u het gedurfd toen u 11 jaar oud was? Ik niet! Had u geweten dat het kon toen u 11 jaar oud was? Ik niet! Nou, Lars dus wel! Want daar stond hij en daar kwam zijn verhaal: hij wil een jongerenraad! Wat een goed doordacht pleidooi vertelde hij! Hij vertelde niet alleen dat hij een jongerenraad wil, maar ook hoe. Overal had hij al over nagedacht: van welke leeftijdsgroep tot hoe vaak ze bij elkaar komen, van de samenstelling tot de begeleiding vanuit de gemeente. Alle partijen reageerden enthousiast en Lars kon terug naar zijn stoel met een toezegging van de burgemeester dat er contact met hem wordt opgenomen om te kijken “wat we met z’n allen kunnen bereiken”. Fantastisch Lars!

En daarmee was het nog niet klaar. Want stel, je bent 15, je heet Merle en je vindt ook wat. Bij het agendapunt over het MFA in Diepenheim stond de 15-jarige Merle daar. Wauw! Wát een strak verhaal hield zij! Binnen twee minuten wist zij samen te vatten waar het MFA voor stond en hoe belangrijk een MFA is – juist ook voor jongeren. Wat een pleidooi en wat goed verteld! Ook zij krijgt, net als Lars, van de bomvolle raadzaal een dikverdiend, luid applaus. Ik voel me trots op deze jongeren!

Herinnert u zich de 10-jarige Wim nog? Wim die kwam pleiten voor een pumptrack (een bochtig/heuvelachtig parcours voor bikers, skaters, steppers). Dat wordt nu opgepakt! Het MFA van Diepenheim van Merle stond meningvormend op de agenda, maar kon met de klap van de hamer ter plekke worden afgetikt omdat de hele raad het zo’n goed plan vond. En de jongerenraad van Lars: die heeft ook de toezegging te worden opgepakt. Wauw: Wim uit Markelo, Lars uit Delden en Merle uit Diepenheim, wat hebben jullie het goed gedaan! En dat zeg ik echt niet omdat ik het zo schattig vind als jongeren van zich laten horen. Ze komen gewoon écht met goede plannen!

Vier jaar geleden pleitte In Beweging ervoor om scholen meer te betrekken bij de politiek. Dat voorstel kreeg bijval en resulteerde in Democracity: klassen brengen een bezoek aan het gemeentehuis en gaan daar politieke partijen vormen en stemmen over het bouwen van een stad. Wat een succes is dat project! Regelmatig hebben we klassen op bezoek in de raadzaal en vooral nu bij de aankomende gemeenteraadsverkiezingen is de agenda volgeboekt! Als raadslid mag ik dan regelmatig vragen beantwoorden van kinderen: wat stellen ze toch goede vragen en wat komen ze toch met goede ideeën! De ideeën van Wim, Lars en Merle zijn opgepikt. Zij laten van zich horen, zij maken verschil! Daar mogen we met z’n allen apetrots op zijn! Samen kan het!

Marianne Hutten,
fractievoorzitter In Beweging