Het zijn net mensen

Als raadsopvolger mocht ik afgelopen weekend mee met de raadsexcursie van de nieuwe gemeenteraad Hof van Twente. Eén van de activiteiten was een bezoek aan de Apenheul en ik hoor u al lachen: “Ja, die apenrots past wel goed bij politici”.

Maar ik kan u verzekeren dat het een hele serieuze aangelegenheid was. Wij moesten namelijk verschillende apensoorten observeren met als opdracht: “Welke sociale structuren herken je?” Nu was ik al wel eens met mijn kleinkinderen in de Apenheul geweest en langs de verschillende apensoorten gelopen, maar als je ze gaat bestuderen gaat er een hele wereld open.

Zo heb je de Berber-apen, die goede sociale relaties onderhouden door onder andere elkaar intensief te vlooien. Bonobo mannetjes doen enorm stoer, maar het zijn de vrouwen die het voor het zeggen hebben. Als een mannetje gedrag vertoont, dat de vrouwen niet zint, krijgt hij de hele vrouwenbeweging over zich heen. Bij de gorilla’s daarentegen is de mannelijke ‘zilverrug’ ontegenzeggelijk de baas. Als hij linksaf gaat, volgt de hele meute zonder enige vorm van inspraak of oppositie. Orang oetans zijn dan weer heel erg op zichzelf en houden ook onderling  een grote afstand.

Uiteraard hebben we het gedrag van de apen ook vergeleken met ons eigen doen en laten. Ik zal u maar niet vertellen tot welke apensoort ik mijzelf het meest verwant voelde, maar het was een zeer nuttige spiegel. Onze eigen ‘apenrots’ was zeer divers en alle soorten gedrag kwam er wel in voor.

Een duidelijke les was ook dat het gedrag van apen wordt bepaald door (overleven in) hun omgeving. Daarom zijn de sociale structuren per apensoort ook van elkaar verschillend. We kregen voorgespiegeld in welke omgeving wij als mens moeten ‘overleven’. Je schrikt dan wel even van het aantal sociale groepen waartoe je behoort. Je gezin, je familie, je straat, je werkomgeving, je verenigingen,  je sociale media, je gemeente, je politieke partij, je …. vul zelf maar in. En op al deze sociale speelvelden moeten we de ballen in de lucht houden, geen wonder dat dat soms gewoon niet meer lukt.

Voor mij was het een hele nuttige ervaring om eens in deze apen-spiegel te kijken en zo de persoon achter het ‘partij-etiketje’ ontdekken. Conclusie: “Politici? Het zijn net mensen!

Onno Bordes

Onthaasten … goed voor u!

Afgelopen anderhalve week was ik op een korte vakantie en had op mijn vakantielocatie weinig tot geen toegang tot internet en had dus ook geen Wifi. Ik was daardoor verstoken van het wereldnieuws, van de voortgang in de formatie in onze gemeente en het gebruikelijke bombardement aan mails en whatsappjes.

En ik zal eerlijk tegen u zijn: het was een verademing! Na een intensieve campagne, de verkiezingen, de formatiegesprekken en de (persoonlijke) teleurstelling over de uitkomst daarvan, was het goed om – weliswaar noodgedwongen – even gas terug te nemen.

Naast de mindere digitale prikkels was onthaasten ook een neveneffect. Het tempo van leven in mijn vakantieomgeving was aanzienlijk lager dan ik gewend ben. In mijn ogen werden activiteiten soms ook niet zo efficiënt uitgevoerd. Maar de vriendelijkheid, de aandacht voor elkaar en de gemeenschapszin was groot. Ik begon daardoor ook met andere ogen te kijken naar de manier waarop wij in Nederland met elkaar bezig zijn en besefte dat we daar nog veel van kunnen leren, ook in de politiek.

Stel de mens weer centraal en besef dat efficiency nooit een doel op zich mag zijn. Laten we ons realiseren dat veel mensen het tempo van onze samenleving en de veranderingen daarin niet meer kunnen bijbenen. Respecteer dat en geef daarvoor ruimte en aandacht!

Tot slot: ik wens iedereen ‘onthaasting’ toe. Leg elke dag de mobiele telefoon maar even weg en ga een uur nietsdoen. U zult zien dat dat leidt tot rust en inzicht.

Onno Bordes