Woensdag 16 maart. De verkiezingsdag is aangebroken. Ik vind het niet zozeer spannend, ik ben vooral nieuwsgierig. Wat gaat de kiezer doen? Wat blijkt aan het eind van de avond… We krijgen 1912 stemmen! Wát een aantal! We komen, uit het niks, met 3 zetels in de raad! Dat is historisch. Het is nog niet eerder gebeurd in Hof van Twente dat een nieuwe partij met 3 zetels binnenkomt. Wauw!

Donderdag 17 maart. De voorkeursstemmen worden vandaag bekend gemaakt. Dit vind ik heel spannend! Wat gaat de kiezer doen? Bij alle partijen zie ik verrassende uitslagen waardoor een aantal kandidaten niet in de raad komen, maar ook andersom: mensen die lager op de lijst staan, maar die door de voorkeursstemmen tóch in de raad mogen. Dan zijn wij aan de beurt. En wat zien we? De kiezer stemt zoals onze eigen leden ook hebben gestemd in onze ledenvergadering toen de kieslijst werd vastgesteld! Met op 1 ikzelf, 2 Frank Stevens en 3 Mathijs Gelen. Dat is dus een combinatie van partij-ongebonden (ik!), ervaring en SP-achtergrond (Frank!) en jongere en GroenLinks-achtergrond (Mathijs!). Wat een team dat de kiezer op deze manier ons de kans (lees: het vertrouwen) geeft dat wij in de praktijk mogen laten zien wat we tot nu toe alleen konden roepen. Ik ben hier héél blij mee! Drie zetels, dit team. We gaan aan de slag! 1912 kiezers die ervoor hebben gekozen om voor ons te kiezen. Dat vind ik écht nogal wat en neem ik heel serieus!

1912 kiezers die hun ene stem aan ons hebben gegeven. Als kiezer kan je maar één stem geven. Het is geen Eurovisie Songfestival waar je je punten kunt verdelen. Overigens niet eens zo’n gek idee wellicht dat dat (of een variant daarop) ingevoerd zou worden; wellicht dat dat helpt bij het opkomstpercentage voor de kiezer die niet 100% overtuigd is op wie/welke partij/persoon hij/zij de stem wil uitbrengen. En als je écht overtuigd bent, geef je de volle ‘douze points’ aan degene waar je anders jouw ene stem op had gegeven. “Our twelve points go to…”.

Voor nu kan ik alleen maar zeggen: bedankt aan al die 1912 kiezers! Wij gaan met In Beweging ons meer dan uiterste best doen komende vier jaar voor verbindende én frisse politiek!

Marianne Hutten
Lijsttrekker In Beweging

Beste kapster van 21,

Ik weet je naam niet. Ik weet wel dat je 21 bent. En dat je in Goor woont. En ik weet dat mijn kappersbezoek en ons gesprek mij weer aan het denken heeft gezet. Terwijl ik geknipt word, vraag ik je of je gaat stemmen. ‘Nee’. Je bent even stil en vervolgt: ‘ik heb er zó niks mee’. Je bent weer even stil en vervolgt zelf: ‘Ja sorry, wel slecht hè, eigenlijk moet iedereen stemmen, maar ik zou niet weten op wie’. Je maakt me nieuwsgierig. ‘Kijk, ik vind het bijvoorbeeld wel belangrijk dat iedereen gewoon z’n energierekening kan betalen; het is toch erg dat mensen nu gewoon de verwarming uitzetten, omdat ze het anders niet kunnen betalen. Ik ben alleen, ik heb geen kinderen, geen huisdieren waar ik voor moet zorgen. Ik kan het wel betalen, maar andere mensen…’ En je vertelt maar door. ‘Ik ben echt niet op mijn mondje gevallen, hoor. Ik heb echt wel heel erg een mening. Neem bijvoorbeeld mijn oom. Die is volledig afgekeurd, maar hij doet zo ongelooflijk veel vrijwilligerswerk. Dat vind ik echt knap en goed’. En zo komen heel ongemerkt heel veel politieke thema’s voorbij.

Met de nieuwe schaar prik je in je vinger. Je haalt een pleister, komt terug en zegt iets heel simpels, maar wel treffends: ‘als ik dat nou allemaal belangrijk vind, op wie moet ik dan stemmen? Geen idee!’. Tja, goede vraag. Alle partijen willen betaalbare energierekeningen, mensen die vol kunnen meedoen in de maatschappij, betaalbare starterswoningen, etc. Dat is juist het hele punt van onze partij, In Beweging. We willen samengaan met partijen, het voor de kiezer overzichtelijker maken. En nu je het zo zegt, realiseer ik me: stemwijzers werken andersom. Je krijgt stellingen en op basis van jouw antwoorden, komt er een uitslag uit. Maar eigenlijk wil je tegen een stemwijzer zeggen: ik wil dit thema prioriteit geven, welke partij doet dat ook?

Het gesprek gaat door en inmiddels hebben we het uitgebreid over wat er (niet) te doen is voor jongeren in Goor. En inmiddels ben jij niet de enige die zich in het gesprek heeft gemengd. De hele kapperszaak vult elkaar aan! Ik hoor dingen die ik nog niet wist. Ik luister, ik spons, ik sla op. Uit jezelf zou je niet afkomen op een uitnodiging over politieke thema’s. Maar toch, ik vraag je of je wel zou komen als ik bij 50 willekeurige adressen een uitnodiging in de bus zou doen. ‘Ja, ik denk het wel. Toch wel’.

Afgelopen dinsdag is het participatiebeleid in de gemeente besproken. Een beladen woord waar wat mij betreft gewoon inwonersbetrokkenheid mee wordt bedoeld. Mensen uitnodigen is niet genoeg. Het gaat een stap verder. Als we mensen willen spreken, moeten we naar ze toe. Op onverwachte manieren dan de standaard bijeenkomsten. Dan hoor je écht waardevolle dingen. Zoals hier, bij de kapper. Een uitdaging die ik graag aan ga.

Beste kapster van 21 uit Goor: bedankt voor je inbreng. Ik hoop dat je toch gaat stemmen! Jouw mening doet er toe!

Marianne Hutten
Lijsttrekker In Beweging

Ik kijk huilend met het journaal mee. Niet te bevatten wat er in Oekraïne gebeurt.

Wat kan ik doen? We melden onze stacaravan aan als opvangadres, ik verzamel spullen in huis die op de lijst van Twente voor Oekraïne staan en geef die mee aan de vrachtwagen van Mercom, ik doneer geld aan giro555, de huidige raadsleden zijn bij elkaar gekomen om een gezamenlijke steunverklaring op te stellen om het medeleven en de vriendschapsband met Kiev-Pechersk te benadrukken (voor deze situatie mocht ik aanschuiven bij dat overleg). Maar verder…? Ik wil laten zien dat ik meeleef, dat ze weten dat we betrokken zijn…

En de gemeenteraadsverkiezingen? Het voelt ongepast om campagne te voeren. Wat maak ik me hier druk om relatief kleine dingen als je daar zomaar moet vluchten! Als je je onveilig voelt. Als je gezin zich opsplitst. Als je alles achter laat. Maar als ik ga treuren in een hoekje… Daar hebben ze ook niks aan. Ik bedenk me: eigenlijk is campagne voeren misschien wel juíst heel waardevol! Niet voor mij, niet voor mijn partij. Wél vooral campagne om te gaan stemmen. Wij hebben een stemrecht, in Oekraïne wordt een aanval gedaan op de democratie. Juist door hier te stemmen, kan je laten zien dat je trots en dankbaar bent dat wij dat wél mogen!

Ik spreek mensen op straat aan – bewust zonder mijn In Beweging-jas – met de simpele vraag: gaat u stemmen? Ik weet het wel, maar ik schrik toch van de reacties. Het merendeel zegt nee. De redenen? ‘Ik heb er niks aan’, ‘ze doen toch niet wat ze beloven’, ‘ze zitten er alleen maar voor hun eigenbelang’ of: ‘ik heb er niks mee’. Ik snap het wel en ik baal ervan dat dat het beeld van de lokale politiek is, maar alsjeblieft! Besef! Wij hebben stemrecht! Wees daar trots op! Stem desnoods blanco. Maak er gebruik van! 14/15/16 maart. Alsjeblieft. Ga naar die stembus…

Marianne Hutten
Lijsttrekker In Beweging

Iemand uit Groningen die hier al jaren woont, vertelde mij eens: ‘Groningers zijn te eerlijk om aardig te zijn. Twentenaren zijn te aardig om eerlijk te zijn’.

Zo. Dat is even een doordenker. Herkent u het? Ik voelde me wel aangesproken door die uitspraak. Ik herken dat wel! Ik ben iemand die liever om de hete brij heen draait, want stel je voor dat die ander mij anders niet meer aardig vindt. En dan… ja, wat dan eigenlijk? Die ander wil vast nooit meer met me praten. Ik mag vast nooit meer langskomen. Die ander gaat minstens de hele wereld vertellen hoe verschrikkelijk ik ben. Einde vriendschap. Einde goede werkrelatie. Einde… Als ik het nu hardop uitschrijf, klinkt dat niet heel realistisch. Maar mijn gevoel heeft er nog wat moeite mee om dat los te laten.

In mijn werk heb ik het in die zin voor mezelf altijd makkelijk gehouden. Ik ben nooit eindverantwoordelijk geweest. Ik ben vooral altijd de uitvoerder van plannen geweest en ik denk mee vanaf de zijlijn. Best een comfortabele, veilige positie.

Sinds ik in de politiek actief ben, merk ik opeens: oei, ik kán niet om de hete brij heen draaien. Tenminste, eerst voelde dat als ‘oei’. Nu voelt het als ‘interessant!’. Ik wil, moet en mag nu zeggen wat ik écht vind. Voor mij eerlijk gezegd een ontdekking. Simpel voorbeeldje. Ik gebruik normaal zinnen als: ‘ik denk dat het misschien wel goed zou zijn als iemand eventueel een keer de rol op zich zou nemen om …’. Dat is best een lange zin voor de eerlijke vraag: ‘ik vind je fantastisch voor die rol, wil jij dat doen?’. Dit gebeurde overigens letterlijk bij iemand voor de kieslijst van In Beweging. Ik had een interessant, lang telefoongesprek gehad. Ik hing op. En dacht: wat loop ik nou om de hete brij heen te draaien? Ik hoop dat die persoon zelf tot een goede conclusie komt, maar waarom zeg ik niet gewoon wat ik écht vind/wil? Dus ik heb de telefoon meteen weer gepakt: ‘ja sorry, was ik weer! Ik vind je fantastisch voor die rol, wil jij dat doen?’. Stuk duidelijker! In mijn beleving wordt in de huidige politiek volgens mij ook veel om de ‘hete brij’ heen gedraaid. Ik wil dat niet, ik wil daar niet aan mee doen. Bij In Beweging heb ik tot nu toe niet één keer het idee gehad dat ik dat hoef te doen. Houden zo!

Het alarmbelletje staat bij mij nu aan. Draai ik om de hete brij heen? Soms weet ik ook niet meteen wat ik ergens van vind. Ook prima. Maar draai daar niet om heen. Gek eigenlijk: bij een ander waardeer ik het juist als iemand eerlijk, direct en duidelijk is. Dus waarom is dat voor mezelf dan een drempel? Als je het maar respectvol zegt. Oefening baart kunst! En dat lukt het snelst als mensen je daarbij helpen, dus bij deze: heb je het idee dat ik om de hete brij heen draai? Zeg dat en weet: ik ben aan het oefenen!

Marianne Hutten
Lijsttrekker In Beweging

Of ik de lijsttrekker wil zijn van In Beweging. Pardon?! Lijsttrekker? Dan moet je toch alle dossiers uit je hoofd kennen, perfect kunnen debatteren en minstens dertigduizend kilo aan politieke ervaring in je rugzak hebben? Ik heb gezegd dat ik me graag voor de lokale politiek wil inzetten. Dit is wel meteen de extreme versie. Dit is niet echt iets wat op mijn ambitielijstje stond! Laat staan waar ik mezelf geschikt voor vind…

Maar ik ging toch nadenken… wat vind ik het profiel van een goede lijsttrekker? Is dat iemand met perfecte dossierkennis en die elk feitje zo kan oplepelen of iemand die deskundigen om zich heen verzamelt, daarmee meer mensen betrekt en af en toe eerlijk zegt ‘sorry, dit weet ik even niet’? Dat eerste klinkt goed, maar dat tweede voelt voor mij beter en oprecht.

Is dat iemand die perfect kan debatteren, die de ander zo de hoek in lult? Of is dat iemand die open luistert, open de gesprekken in gaat en uiteindelijk tot een afgewogen standpunt komt? Dat eerste klinkt goed, maar dat tweede voelt voor mij beter en oprecht.

Is dat iemand die gepokt en gemazeld weet hoe de hazen lopen in het politieke landschap en de politieke spelletjes beheerst en dat inzet? Of iemand die er open in stapt? Met de instelling niet mee te willen doen aan spelletjes en ‘zo gaat politiek nou eenmaal’? Iemand die weet dat er ‘dolken in de rug worden gestoken’, maar geen zin heeft om modder terug te gooien. Liever de energie stopt om het over de inhoud te hebben. Dat eerste klinkt goed, maar het tweede voelt voor mij beter en oprecht.

Blijkbaar hebben de leden van In Beweging het vertrouwen in dat ‘tweede’. Daar kan ik achter staan! En dan geven de leden het vertrouwen aan mij door mij te kiezen als hun lijsttrekker. Dat geeft een gevoel van verantwoordelijkheid en maakt dat ik mijn uiterste best doe: voor verbindende politiek!

Marianne Hutten
Lijsttrekker In Beweging

Bijna vier jaar geleden nu.

Ik mag gaan stemmen. Stemwijzer ingevuld. Verkiezingskrant ingevuld. Maar geen stap verder. Wat lijken de standpunten van de partijen veel op elkaar! Waarom werken die niet gewoon samen? Waarom wordt er zoveel energie gestopt in je proberen te onderscheiden van de ander? De overeenkomsten zijn toch veel groter dan de verschillen? Sterker nog: waarschijnlijk wordt er soms binnen een partij meer verschillend over standpunten gedacht dan tússen partijen. Die stelling durf ik wel aan. En toch: iedereen lijkt over elkaar heen te buitelen om te laten zien waarom je beter bent dan de ander. Kan die tijd en energie niet gestopt worden in gezamenlijk dossiers oppakken? Ik nam me voor: over 4 jaar zit ik óf achter het stembureau óf ik heb me verkiesbaar gesteld.

Een jaar geleden kwam die vraag bij me op: als ik daar iets mee wil, moet ik daar op tijd over nadenken… En precies toen kreeg ik een telefoontje. Of ik meer verbinding tussen de progressieve partijen zou willen. En ik of ik daar over mee wilde denken. En daar zat ik dan. Met een groeiende groep mensen die het anders wil. Mensen die niet tegen de standpunten van de progressieve partijen zijn. Mensen die juist de krachten willen bundelen in één overkoepelende partij. Het klinkt zo logisch. Toch? Meer impact en duidelijker voor de kiezer.

Ik heb nu ruim een jaar achter de rug van gesprekken. Heel veel gesprekken. Veel energiegevende en eerlijk gezegd ook energievretende gesprekken. Ik wil zo graag boven het eigenbelang kijken van jezelf en van de partij. We willen toch allemaal een nóg betere Hof van Twente? Zullen we dan samenwerken in plaats van elkaar de tent uit vechten? Er gaan nog heel veel gesprekken volgen. Verbindende politiek is een werkwoord. Verbindende politiek is geen resultaat, geen eindstation. Een stem op In Beweging is een stem voor verbindende politiek. Een stem die simpelweg laat weten: laten we niet meedoen aan dat partijgedoe, laten we wel krachten bundelen.

Op wie ik vier jaar geleden uiteindelijk heb gestemd? Iemand die in mijn ogen constructief en oprecht is. Iemand die mij als kiezer het gevoel geeft – ongeacht zijn/haar partij – Hof van Twente nóg beter te willen maken!

Marianne Hutten
Lijsttrekker In Beweging