Dinsdag 15 september heb ik met stijgende verbazing gekeken en geluisterd naar wat er gebeurde tijdens de raadsvergadering. Als nieuw raadslid is het soms nog zoeken naar wat de spelregels zijn, maar deze dinsdag was ik de draad helemaal kwijt.

Vanwege de stikstofbrief van de minister waren veel boeren naar het gemeentehuis gekomen. De sfeer was ontspannen. Het was dus druk op de tribune en er waren vier insprekers aan het begin van de avond. Tot nu toe niets geks. Maar wat er na de eerste twee insprekers gebeurde, daar was ik niet over te spreken.

Om mijn verbazing te begrijpen, is het belangrijk om te weten hoe het inspreken normaal verloopt. Iedere inwoner heeft het recht om in te spreken. Je krijgt dan 5 minuten de tijd om je verhaal te vertellen aan de raadsleden. Na afloop is er geen applaus of gejuich. De raadsleden krijgen ruimte om vragen te stellen en soms wordt beloofd dat het probleem of idee wordt opgepakt. Daarna gaat de vergadering weer verder.

Dat klinkt misschien kil, maar dat is met een goede reden. De raad moet eerlijk en open besluiten nemen. De schijn van partijdigheid moet worden vermeden.

Maar deze dinsdag ging het anders. Er werd enthousiast geklapt bij de eerste twee sprekers, niet alleen op de tribune (dat is niet altijd te vermijden), maar dit keer zelfs door raadsleden én leden van het college. En als klap op de vuurpijl hield de wethouder ook nog een voorgelezen toespraak. Was dit soms voorbereid? Ongehoord. Hiermee werd die broodnodige neutraliteit direct overboord gegooid.

En toen volgden nog twee sprekers, over een ander onderwerp, en zij kregen deze extra’s niet. Geen applaus en geen wethoudersspeech. De burgemeester benadrukte nu zelfs dat klappen niet de bedoeling was. Ik had moeite om te volgen wat zich hier nu afspeelde.

Begrijp mij goed: het gaat er niet om of boeren onze aandacht niet verdienen (zeker wel), of hoe belangrijk hun boodschap is. Het gaat erom dat we op deze manier groepen een ongelijke behandeling geven en met twee maten meten.

En dus bleef ik achter met een nare bijsmaak. We moeten er voor iedere inwoner zijn als raad, maar de rode loper is kennelijk niet voor iedereen uitgerold. Deze week volgt nog een overleg met de fractievoorzitters en de burgemeester om dit na te bespreken. Ik hoop dat we er lering uit trekken.

Eveline Kroes

Raadlid uit Hengevelde

Foto: 112 Regio Oost / Mart Kruiskamp – via Wegdam Nieuws

Door de bocht

Misschien weet u het nog… in mijn laatste blog hield ik een pleidooi om een onderzoek te doen naar de verkeerssituatie die inwoners als onveilig ervaren. Met het idee: daarna prioriteren met elkaar, simpelweg omdat er niet oneindig tijd en geld is om alles meteen aan te pakken wat we zouden willen. Op deze manier zijn de situaties tenminste wel erkend. Het gaat dan om verkeerssituaties die we met elkaar graag anders zouden willen zien.

De inkt van mijn blog was nog niet droog toen ik als raadslid benaderd werd door een inwoonster die met haar rolstoel niet door de bocht durft bij de t-splitsing Kerkstraat – Van Kollaan in Goor (vlakbij de Jumbo). Ze had al eerder de gemeente benaderd. De gemeente had aangegeven de situatie te kennen, maar dat er geen budget was om het aan te passen. Nu kwam ze naar mij. Wat doe je dan als raadslid? Raadsleden zijn geen klachtenloket voor individuele gevallen. Maar dit gaat veel meer mensen aan. Er kan geen kinderwagen of rolstoel daar de bocht om, de stoep is in zijn geheel hellend! Ik heb mevrouw erop gewezen dat een inwoner het recht heeft om vijf minuten bij een raadsvergadering in te spreken; dan kan de hele raad ernaar luisteren. Mevrouw heeft ervoor gekozen de hele raad een mail te sturen, zodat iedereen op de hoogte is. Slim!

Ondertussen ben ik in het gemeentehuis navraag gaan doen en heb ik het college gemaild of deze situatie zo snel mogelijk aangepakt kan worden. Helaas kreeg ik hetzelfde antwoord: ze willen wel, maar er is geen budget.

En dan gaat bij mij de verontwaardiging aan: we hebben het hier niet over een situatie die wenselijk is om te veranderen (daar kennen we er genoeg van), het is simpelweg levensgevaarlijk om daar om de bocht te gaan! Hoe kan er geen geld zijn voor een gevaarlijke situatie?! Kijk, ik snap ook wel dat het niet zo simpel ligt en dat je dat niet meteen dezelfde dag kunt oplossen, maar het antwoord ‘nee, helaas en daarmee punt’ gaat er bij mij in dit geval niet in. Ik gun onze inwoners dat ze veilig kunnen deelnemen aan het verkeer! En daarbovenop: stel dat hier iemand door de schuld van de gemeente (want wij zijn verantwoordelijk voor die hellende stoep) komt te vallen op zo’n drukke t-splitsing?! Ik moet er niet aan denken… Inmiddels hebben we daarom schriftelijke vragen ingediend. Schriftelijke vragen gaan ook naar de pers. Ik had gehoopt dat dat niet nodig was, maar blijkbaar wel. Ik zeg ‘we’, want inmiddels is ook Gerda Veltkamp van de VVD aangehaakt. Samen zetten we ons ervoor in dat rolstoelers zo snel mogelijk veilig door de bocht kunnen, in ieder geval bij de verkeerssituatie Kerkstraat – Van Kollaan!

Hartelijke groet,

Marianne

Vorige week werd op de website van de gemeente Hof van Twente een brief van het college van B&W aan het Ministerie van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur (LVVN) gepubliceerd. De brief gaat over de mogelijke gevolgen van de stikstofbrief van 26 juni van minister Van Essen. Het college maakt zich daar zorgen over en vraagt onder andere om een ‘heroverweging’ van zijn stikstofbrief.

Ik ben niet blij met de brief van ons college. Allereerst wordt in de brief gesproken over het gemeentelijk bestuur, waar ook de gemeenteraad deel vanuit maakt. Maar de raad is helemaal niet betrokken geweest bij het opstellen van deze brief. En dat is bij een ingewikkeld probleem als de stikstofcrisis toch een gemiste kans.

Het college van B&W maakt zich zorgen over de gevolgen die de nieuwe stikstofregels hebben op de (leefbaarheid van de) agrarische sector. En die zorgen deel ik volop. Maar ik heb ook grote zorgen over het feit dat we door het ‘stikstofslot’ niet meer kunnen bouwen waardoor jongeren uit onze gemeente noodgedwongen wegtrekken. Ook heb ik grote zorgen over de staat van onze natuur, die ik de afgelopen 40 jaar achteruit heb zien kachelen.

Ziedaar mijn dilemma: Enerzijds moeten we goed in beeld krijgen wat de daadwerkelijke gevolgen zijn en met ‘raad en daad’ naast onze boeren gaan staan. Anderzijds kunnen we ons niet meer veroorloven om na zeven jaar (!) aanmodderen nog maar weer eens rustig te gaan ‘heroverwegen’. We moet echt door!

Minister Van Essen was afgelopen zondag te gast bij ‘Politiek in de Pol’ en hij hield een pleidooi om natuurbeheer waar mogelijk in de handen van boeren te leggen. En dan niet op basis van alleen een onkostenvergoeding, maar structureel als onderdeel van het verdienmodel van onze agrariërs. Ook gaf hij aan dat sommige regelingen nog verder moeten worden uitgewerkt, maar dat hij dat gebiedsgericht en door maatwerk wil doen. En ik denk dat dat de enige richting is die we uit kunnen: samen op weg naar oplossingen, die voor iedereen zo goed als maar mogelijk werken. Voor onze boeren, voor onze jongeren en voor onze natuur.

En ik hoop oprecht dat onze boeren voor het overleg dan gewoon op de fiets komen.

Onno Bordes

Fractievoorzitter Progressief In Beweging

“Niet alles wat onder ogen wordt gezien kan worden veranderd, maar
niets kan worden veranderd totdat het onder ogen wordt gezien.”
Schrijver James Baldwin vatte de kern precies samen. Voor wie geen
fysieke of mentale beperking heeft, zijn de drempels in onze gemeente
vaak onzichtbaar. En wat je niet ziet, kun je ook niet oplossen.
Gelukkig hebben we de Werkgroep Toegankelijkheid, die ons met de
neus op de feiten drukt. Boodschappen doen in een rolstoel is
bijvoorbeeld een uitdaging. Totdat Ellen Holkers (actief in de
werkgroep) zag hoe het anders kan bij Jumbo Leussink in Goor. Daar
zijn er speciale boodschappenkarren voor rolstoelgebruikers. Een kar
die je voor, aan je rolstoel kunt klikken. En dan ben je opeens een stuk
minder afhankelijk.
Ellen overlegde met de werkgroep, en ze schreven alle lokale
supermarkten aan met de vraag of zij deze karren ook willen
aanschaffen. Grote klasse voor Albert Heijn Brandenbarg in Goor: die
direct deze karren bestelden.
Dit is hoe je inclusie in de praktijk brengt. Geen Haagse praatjes, maar
lokale daden.
Toegankelijkheid mag geen gunst zijn, het is een basisrecht om mee te
kunnen doen in onze samenleving. Supermarkten zetten nu stappen,
wat kan er nog meer? We hoeven alleen maar te zien en te doen wat
binnen onze macht ligt. Ieder klein stapje kan een wereld van verschil
maken.
Trots op de daadkracht van Ellen Holkers en de ondernemers die het
doen. Laat de rest snel volgen.
Eveline Kroes
Raadslid Progressief In Beweging

‘Een goed idee is een goed idee.’ Het is een belangrijk motto van onze fractie. Los van wie ermee komt: als het goed is, steunen wij het. En het allermooiste? Als dat idee rechtstreeks uit de samenleving komt. De afgelopen tijd kwamen er twee van zulke inspirerende plannen langs in onze raad.

De eerste heeft u misschien al voorbij zien komen: de Jongerenraad. Bedacht door Lars, een enthousiaste jongen van toen elf uit Delden. Hij wilde niet wachten tot zijn achttiende om mee te praten over de toekomst. Hij pitchte zijn plan in de raadszaal en het balletje ging rollen. Inmiddels staat er een hele groep jongeren én een supportteam van volwassenen klaar. Politiek saai? Niet als je het Lars vraagt.

Het tweede idee van onderop zetten wij onlangs samen met D66 in de spotlight. De dorpscoöperatie van Hengevelde wil dolgraag een ‘dorpsondersteuner’. Geen bureaucratisch loket, maar een verbinder die zich beweegt in de haarvaten van het dorp. Iemand die eenzaamheid of een zorgbehoefte signaleert vóórdat het een zware formele zorgvraag wordt. Niet aangestuurd vanachter een verre vergadertafel, maar met de regie in het dorp zelf. In andere gemeenten is dit al een daverend succes; we hopen vurig dat dit hier ook snel realiteit wordt.

Goede ideeën hoeven niet splinternieuw te zijn. Soms ligt de oplossing in wat we gaandeweg zijn kwijtgeraakt. En dacht u dat je hiervoor vooral out of the box moet denken? Het werkt vaak juist andersom: beperkingen maken je creatiever. Het tekort aan zorgpersoneel dwingt Hengevelde tot deze slimme dorpsondersteuner. De leeftijdsgrens in de politiek dwong Lars tot zijn jongerenraad.

En ik merkte het onlangs zelf als docent. De wildgroei aan telefoons zorgt voor mindere schoolprestaties en minder écht contact. Wat als we teruggaan naar de basis?, dacht ik. Het resultaat: in september start de opleiding Sociaal Werk op Saxion met een old school schermvrije klas. Zo simpel kan het zijn.

Als raadslid kun je uren vergaderen over dikke beleidsnota’s, maar de echte vernieuwing vind je gewoon op straat, in de klas of het dorpshuis. Dus, loopt u rond met zo’n goed, nuchter idee voor onze gemeente? Blijf er niet mee zitten. Onze fractie zit er klaar voor.

Voor nu in ieder geval een inspirerende en hele mooie zomer gewenst!

Eveline Kroes

Raadslid Progressief In Beweging

We gaan bijna de zomervakantie in. Politiek gezien is het dan altijd een stuk rustiger. We hebben nog wel één belangrijke raadsvergadering voor de boeg op 30 juni (bij het publiceren van dit blog is die vergadering geweest). De laatste raadsvergadering voor de zomer hebben we namelijk altijd minimaal de volgende drie grote onderwerpen op de agenda staan: we kijken terug (jaarstukken 2025), we kijken naar de voortgang (hoe vorderen de doelstellingen van dit jaar) en we kijken vooruit (we geven kaders mee voor de begroting die in het najaar bediscussieerd zal worden in de gemeenteraad). Dat zijn grote en belangrijke onderwerpen, dus we beginnen vroeger dan normaal en het worden meestal lange avonden… maar wel belangrijk, want dit is hét moment dat je kunt meegeven welke richting je op wilt als raad. Nu is net het coalitieakkoord gepresenteerd door het CDA, BBB en GemeenteBelangen. Het coalitieakkoord is nog niet omgezet naar een collegeprogramma (uitvoeringsplan), dus het is lastig om richting mee te geven of bij te sturen, maar we blijven scherp!

Mijn focus deze raadsperiode is landbouw, water, bekendheid van politiek en zeggenschap van inwoners. Neem landbouw. Landbouw is altijd actueel. En nu helemaal, nu Den-Haag eind vorige week de nieuwe stikstofplannen heeft gepresenteerd. Het logaritme van facebook weet mij te vinden met zowel boze en opluchtende reacties. Ik doe altijd mijn best een onderwerp van alle kanten te beluisteren. In de zomerperiode hoop ik (omdat we dan geen vergaderingen hebben) op meer tijd voor verdieping: lezen en vooral in gesprek gaan en op bezoek gaan. Landbouw is geen simpel dossier. Voor elk idee, voor elke innovatie, voor elke ontwikkeling, voor elk besluit zijn er drempels, frustraties en zorgen. Hoe pakken we dat aan en wat kunnen en willen we op gemeentelijk niveau?

Ik heb recent het boek van Jacinda Ardern, de voormalige (jonge) vrouwelijke premier van Nieuw-Zeeland, gelezen. Een inspirerend boek! Daarin houdt ze een pleidooi dat je als leider sterk én aardig mag zijn. En dat het niet alleen de uitdaging is om iets te veranderen, maar vooral te zorgen dat die verandering blijvend is. Ze zegt ook dat een antwoord hebben en erin geloven twee verschillende dingen zijn. Dat lijkt me goed om bewust van te zijn! Ik kan alleen iets (maar dan ga ik er ook echt voor) als ik erin geloof. Daar heb ik veel info voor nodig, zodat ik een afweging kan maken bij politieke keuzes die ik ook later nog goed kan uitleggen. Hopelijk biedt de zomer daar ruimte voor! Ik wens iedereen in de zomerperiode een rustigere tijd met ruimte voor overdenkingen!

Met vriendelijke groet,

Marianne Hutten

Foto: RK Centraal Twente (https://rktwentecentraal.nl/wie-wij-zijn/onze-locaties/hh-petrus-paulus-hengevelde/)

Kerk en staat

In Nederland kennen wij de scheiding tussen kerk en staat, hoewel deze grondwettelijk nergens is vastgelegd. Wel werd in 1798 door Napoleon vastgelegd dat de kerktorens vanwege hun maatschappelijk publieke functie (lees: militaire functie) eigendom werden van de gemeenten.

In een artikel in Tubantia van 3 juni las ik dat de gemeente Hof van Twente van plan is om in een ‘package deal’ de 3 katholieke kerken in Bentelo, Hengevelde en Goor te kopen. Heel bijzonder om dit als raadslid uit de krant te moeten vernemen, terwijl het toch gaat om een forse financiële en maatschappelijke inspanning. Op zijn minst had het (nieuwe) college de moeite kunnen nemen om de raad vooraf te informeren dat deze besprekingen gaande waren. Want wat ik in de krant lees gaat toch wel iets verder dan wat in het coalitieakkoord staat.

Ik ben niet principieel tegen dit plan. Integendeel: al in 2019 werd door de fractie van de PvdA het college opgeroepen om na te gaan hoe de gemeente kan helpen de – vaak beeldbepalende – kerkgebouwen in onze gemeente te behouden. Een bijzondere visie van een areligieuze partij.

Wel maak ik me zorgen over twee onderdelen van het plan.

1. We hebben het nu nog over drie katholieke kerken. Maar als we iets verder vooruit kijken, zijn er op termijn waarschijnlijk nog wel meer (ook protestantse) kerken in onze gemeente die op de nominatie staan om gesloten te worden. En (hoe) blijven we dan deze ‘reddingsoperaties’ uitvoeren? Het zou goed zijn om de aanbevelingen uit het rapport ‘Kerken in Kaart’ van Het Oversticht (maart 2025) ook daadwerkelijk uit te voeren.
2. Invloed van de inwoners en de parochianen in het bijzonder over de bestemming. Het parochiebestuur is formeel eigenaar van de gebouwen, maar er zijn ook lokale werkgroepen die al (heel) lang bezig zijn met plannen voor een zinvolle herbestemming. Als straks de gemeente eigenaar wordt, kan en mag het niet zo zijn dat deze plannen en ideeën niet worden meegenomen in de definitieve herbestemming. Want ja: “Opa bouwde de kerk” en dus ja, ook hier is goede participatie vereist.

De scheiding tussen kerk en staat vervaagt nu misschien een beetje, maar ik hoop dat dit uiteindelijk ten goede zal komen aan onze gemeenschap(pen).

Onno Bordes

Het gemeentehuis in Hof van Twente is voor veel inwoners een ‘ver-van-mijn-bed-show’. En eerlijk gezegd: als nieuw raadslid heb ik soms het gevoel dat ik acteur ben in een toneelstuk. We zitten in een vaste opstelling tegenover elkaar, de rollen zijn verdeeld, de teksten voor de ‘rituele dans’ liggen klaar. De vraag is: spelen we toneel voor de bühne, of gaan we écht aan het werk voor onze gemeente?

Wat nou als we dat eens anders zouden doen? Niet eens in de paar weken een formele opstellingen en strakke scripts. Maar iedere week een avond in het gemeentehuis waarbij het open gesprek gevoerd wordt. Waar raadsleden, inwoners en experts niet tegenover elkaar zitten in een statige zaal, maar in gesprek gaan aan tafels en bij themakramen. Waar het niet gaat om wie het hardste roept, maar om wie de beste inzichten deelt. Waar inwoners, experts en raadsleden met elkaar het script laten ontstaan.

Dit is geen utopie, maar een werkvorm die in Almere heel gewoon is, daar noemen ze deze avonden het ‘Politiek café’. Eén keer per week kan iedereen op donderdagavond binnenlopen om een onderwerp onder de aandacht te brengen. De avond start met een gezamenlijke maaltijd. Gelijk een ijzersterke techniek: je spreekt elkaar eerst als mens, en dan pas als politicus. Daarna debatteer je heel anders.

Na de maaltijd vindt de uitwisseling plaats. In de pauze is er een politieke markt waar je als inwoner of belangengroep bij ‘kraampjes’ jouw probleem, dilemma of idee onder de aandacht kan brengen. Niet door in te spreken – voor velen toch een enorme drempel – maar door op een laagdrempelige manier in gesprek met raadsleden te gaan.

En in themavergaderingen delen inwoners en experts vervolgens hun kennis direct met de raadsleden. Je hoeft niet uren te wachten tot jouw punt op de agenda staat, want al deze vergaderingen vinden tegelijkertijd plaats.

Waarom zou dit ook wat zijn voor Hof van Twente?
In met name het begrijpen van een vraagstuk (beeldvorming) en de afwegingen maken tussen de opbrengsten, kosten en nadelen kunnen we, naar mijn mening, als raad nog wel wat leren.

Mijn ervaring, tot nu toe: De structuur die wij hebben dwingt ons vaak in een rol waar we niet willen zitten. We hebben een vaste vergaderstructuur waarin we eerst een beeld vormen van een probleem, hier een oordeel over vormen en tot slot een besluit over nemen. Maar voordat we het toneel betreden zijn de standpunten vaak al ingevuld en de loopgraven gegraven. En de formele opstelling van de raadszaal maakt dat je psychologische druk kunt voelen om je fractiepunten te verdedigen. En funest: het kan dan overkomen als gezichtsverlies als je van standpunt verandert.

Het resultaat? Een debat dat meer wegheeft van een rituele dans dan van een gezamenlijke zoektocht naar de beste oplossing voor onze gemeente.

Politiek gaat voor mij niet over winnen of verliezen, maar over het nemen van besluiten die onze gemeente echt verder helpen. Ik hoop dat we, met de nieuwe samenstelling van onze raad, het lef tonen om die vernieuwing op te zoeken. Laten we de deuren openzetten, de bühne verlaten en samen met de inwoner aan de slag gaan. Het is tijd dat we niet langer tegenover elkaar staan op een podium, maar naast elkaar gaan zitten en samen het script schrijven. Doet u mee?

Eveline Kroes

Raadslid Progressief In Beweging