Kassa's bij de uitgang van een supermarkt

Bij de uitgang van de supermarkt

Trots ging ik na de begrotingsvergadering naar huis. Wauw, wat zijn we met goede resultaten naar huis gegaan! Een begroting die is goedgekeurd natuurlijk én een aantal moties die zijn aangenomen waar we hard aan gewerkt hebben, zoals kaders voor de klankbordgroep inclusiviteit en een plan van aanpak voor de toegankelijkheid van het gemeentehuis. Waar ik het meest trots op ben: de aangenomen motie “WSM-normstaffel”.

Precies een jaar geleden bij de begrotingsvergadering probeerden de partijen PvdA, SP, D66 en In Beweging deze motie er ook al als gezamenlijke partijen er doorheen te krijgen, maar toen was het niet gelukt. Er is vervolgens een jaar besteed aan onderzoek naar de achterliggende cijfers waar iedereen het over eens was. Het CDA heeft constructief geholpen met uitzoeken. En dat resulteerde ook nog eens in steun voor de motie. Daarmee hadden we een meerderheid! Blij en trots dus! Maar opeens bedacht ik me: weinig mensen hebben enig idee waar dit over gaat: WSM-normstaffel. Veel letters, veel abacadabra. Wat moet die kreet inhouden? Kort gezegd komt het erop neer: wij vinden het niet eerlijk dat datgene die meer verdient, netto minder overhoudt doordat diegene door zijn/haar hogere inkomen van minder voorzieningen gebruik mag maken. Daarom zeggen wij: bouw het langzaam af. Niet abrupt afkappen, maar in stappen. Dat is toch eerlijker? Dat gaat nu dus geregeld worden!

Leuk, die uitleg. Maar ik was ook weer even wakker geschud: laten we het weer eens andersom draaien. Dat mensen míj iets gaan uitleggen: hoogste tijd om weer eens bij de uitgang van de supermarkt te gaan staan. Daar spreek ik altijd weer mensen compleet buiten mijn bubbel; daar komen mensen die niet naar een informatie-avond komen. En ja, het voelt wat ongemakkelijk om mensen aan te spreken, maar ook dit keer waren de reacties weer zeer interessant! Ik ben dit keer naar Delden geweest. “Goedemorgen, mag ik u wat vragen? Ik zit in de gemeenteraad. En ik was gewoon benieuwd: wat vindt u van de gemeente?”. En dan begint het: “Nou, …” en dan soms kort, dan soms lang. Altijd interessant! Ook dit keer weer. Opvallend vaak werd me dit keer verteld over het tweerichtingsverkeer in de Langestraat. Gevaarlijk, vol, druk. Maar ook over het aanvragen van paspoorten. Dat is waar ook; dat is voor inwoners één van de meest voorkomende reden waar je de gemeente voor nodig hebt! Ik probeer niet mijn mening te geven, geen verwachtingen te scheppen, maar wel door te vragen. Ik heb deze ochtend weer van alles geleerd; ook onderwerpen die aansluiten op waar wij ons voor inzetten, dus dat is mooi! En wat ook mooi is, was één van de opmerkingen van iemand waarmee ik wat langer in gesprek raakte. Hij zei: ‘Weet je wat ik in ieder geval goed vind van de gemeente?’ Hij glimlachte en vervolgde: “dat jullie hier bij de uitgang van de supermarkt gaan staan om te vragen wat wij inwoners vinden”. Ik zal dat zeker blijven doen en wie weet spreek ik u daar ook nog eens spontaan!

Marianne Hutten,
Fractievoorzitter,  In Beweging

Luisterruimte

Ik weet niet hoe het met u ging afgelopen week, maar ik heb met grote belangstelling en spanning de landelijke verkiezingen gevolgd. Debatten, tv-optredens, nieuwssites, stemhulpen, gesprekken met mensen, etc. En dan de verkiezingsdag zelf… Ik ga hier geen uitspraken doen wat ik van de landelijke uitslag vind, ik wens vooral de partijen succes met de formatie en ik hoop dat een nieuw kabinet snel aan de slag kan. Eén ding wat ik wel kwijt wil rondom die hele verkiezingen en dat geldt ook straks voor onze eigen gemeenteraadsverkiezingen in maart: waar is de luisterruimte?

Luisterruimte? Wat is dat dan weer voor term? Ik kende die term ook niet, tot ik die zelf typte in een signalgroepje met vrienden toen we het over de verkiezingen hadden. De debatten die ik op televisie heb gezien, waren voor mij niet meer dan pratende flyers, het gooien met oneliners en eigenlijk gewoon het hardop uitspreken van verkiezingsprogramma’s. Wat heb ik daar aan als kiezer? Maar pas daarna realiseerde ik me dat dat precies is wat een debat is: zeg waar je voor staat en daarna kiest het publiek de winnaar. Ik heb daar als kiezer alleen niet zoveel mee. Ik kijk liever naar een discussie of gesprek. Bij een discussie of gesprek wissel je argumenten uit met als doel begrip over en weer en een overeenstemmende conclusie. Dat je naar elkaars argumenten kunt luisteren, dat je kunt doorvragen wat ergens mee wordt bedoeld, wat iemand wil bereiken. En stel je voor: de ander komt met een goed argument, dat je dan ook de bereidheid en vooral de ruimte hebt om dat argument mee te nemen. Oftewel: dat er luisterruimte is.

Ik snap ook wel dat je in aanloop naar de verkiezingen goed hebt nagedacht over jouw standpunten, met de achterban de standpunten hebt bediscussieerd, wat prioriteit heeft, etc. Echter, ons politieke systeem zit zo in elkaar dat je met elkaar moet samenwerken om verder te komen. Dat is geven en nemen. En er bestaat zoiets als voortschrijdend inzicht. Dat samenwerken kan volgens mij het beste als er luisterruimte is.

Misschien is mijn opmerking vooral een reminder aan onszelf als gemeenteraad. Er wordt vaak geroepen: “meer debat in de raad!” Maar daarmee heb ik ieder geval nooit bedoeld om nog harder naar elkaar te schreeuwen wat we vinden. Daar heeft niemand wat aan. Wat ik wel bedoel, is dat we wat vaker gebruik maken van de oproep van de burgemeester tijdens raadsvergaderingen. Als bij een onderwerp iedereen zijn eerst zegje heeft gedaan, wordt door de burgemeester niét gevraagd: “wilt u met elkaar in debat?” Wél wordt door de burgemeester gevraagd: “wilt u als gemeenteraad hierover verder met elkaar in gesprek?”. Zo worden agendapunten die als ‘meningvormend’ op de agenda staan niet beperkt tot ‘meninguitend’, maar wordt het ook echt een agendapunt om door het gesprek/discussie tot een mening te komen om er bij de volgende gemeenteraadsvergadering een gewogen besluit over te kunnen nemen. En misschien moeten we richting de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar zorgen voor wat meer luisterruimte: geen verkiezingsdebatten, maar verkiezingsgesprekken. Ik ben benieuwd wat politiek onderling en politiek van inwoners en andersom dan van elkaar gaat leren!

Marianne Hutten,
Fractievoorzitter In Beweging