Stel u krijgt de vraag: wat zijn de grootste gezondheidsgevaren?

U mag kiezen uit: weinig sociale steun, sociale isolatie, roken, eenzaamheid, weinig bewegen, te veel alcohol, overgewicht en luchtvervuiling. Grote kans dat uw top drie bestaat uit roken, alcohol en overgewicht. Logisch, want dat zijn de clichés die we kennen: zwarte longen, dichtgeslibde aderen en hoge bloeddruk. Maar verrassing: de lijst staat eigenlijk al in de juiste volgorde. Sociale factoren zijn het grootste risico voor onze gezondheid. Nog vóór roken, alcohol en overgewicht. Eenzaamheid en een gebrek aan een sociaal netwerk zijn zelfs dodelijker dan menig sigaretje. Maar heel eerlijk, het is makkelijker om te zeggen ‘beweeg meer’ dan dat je zegt ‘breid je netwerk uit’.

Campagnes tegen roken zijn overal. We worden aangespoord te bewegen en een gezonde leefstijl na te streven. Prima, allemaal belangrijk. Maar gezondheid is niet alleen een kwestie van persoonlijke discipline. Mensen met weinig sociale steun zitten vaak in een permanente stressmodus. Niemand om hun zorgen mee te delen, niemand die merkt dat het niet goed gaat, en zeker niemand die een handje helpt als het leven tegenzit. Stress knabbelt direct aan lichaam en geest. De focus bij gezondheid op het individu verhult de echte oorzaken.

De echte boosdoener is onze omgeving. Natuurlijk niet onze vrienden en kennissen, in tegendeel, wel hoe onze buurt eruit ziet. Afgelopen decennia verdwenen veel buurthuizen, ontmoetingsplekken zijn wegbezuinigd of commercieel geworden. In wijken die vanaf de jaren ’80 gebouwd werden was efficiëntie belangrijker dan gezelligheid. Groen, ontmoetingsplekken, café’s, winkeltjes, alles wat het leven een beetje leuker maakt, kreeg weinig aandacht. Daarom is het niet zo vreemd dat in veel vinex-wijken mensen vaker eenzaam zijn dan in stadscentra, waar wonen, werken en uitgaan samenkomt. Eenzaamheid is geen natuurwet; het is dus een politieke keuze.

Wie gezondheid serieus neemt, moet verder kijken. Maatjesprojecten zijn mooi, maar onvoldoende. Gezondheid is geen individuele hobby, het is een collectieve onderneming. Hier ligt de grootste kans op winst: samen. Wat moeten we doen? Wij willen volop inzetten op leefbare buurten, waar je makkelijk in contact komt met anderen. We willen investeren in buurthuizen. Zorgen voor gezamenlijke groene ruimtes zoals buurtmoestuinen. Het verenigingsleven versterken. Het oprichten van coöperaties stimuleren in bijvoorbeeld zorg, kinderopvang en energie. En wijken bouwen met ontmoetingsplekken, meergeneratiewoningen en hofjes.

Want eerlijk is eerlijk: samen is het veel gezelliger. En het schijnt zelfs gezonder te zijn.

Eveline Kroes
Lijsttrekker PvdA, GroenLinks en In Beweging

In december schreef ik in mijn blog over geduld. Of beter gezegd: mijn gebrek daaraan. Gras groeit niet harder door er aan te trekken. Toch?

Mijn blog ging over de voortgang voor het mogelijk maken van tijdelijke woningen. Ik kondigde de bijeenkomst aan met inwoners om het over dit thema te hebben. Met meer dan 70- mensen in de zaal waren we positief verrast door de belangstelling! En met hard werken en goede samenwerking is het vorige week gelukt: CDA, PvdA en In Beweging hebben samen, met steun van D66 en SP (helaas kon de SP alleen niet aanwezig zijn bij de raadsvergadering) een meerderheid gehaald voor de motie dat het college beleidsregels op gaat stellen voor Hof van Twente om tijdelijk wonen op eigen erf mogelijk te maken! Hier zijn we ontzettend blij mee! Den-Haag heeft gezegd dat ze uiterlijk in juli komen met een wet voor het toestaan van een extra woning op het erf voor eerstegraads familieleden, zonder dat je een vergunning nodig hebt. Den-Haag zegt in die wet ook: gemeenten hebbe de mogelijkheid om aanvullende beleidsregels te maken. En dat is wat de motie eigenlijk heeft meegegeven aan het college, namelijk: gezien de krapte op de woningmarkt, zorg dat Hof van Twente klaarstaat met die aanvullende regels.! Wij willen dat ook andere mensen die kans moeten hebben op zo’n woning en zeggen daarom: tegelijk met de wet moet het in Hof van Twente aanvullend mogelijk zijn voor mensen met een duurzame, sociale relatie  (platgezegd: voor familie breed en vrienden) om met een vergunning een tijdelijke woning te plaatsen. CDA, PvdA, In Beweging en D66 wachten met grote belangstelling nu de gevraagde beleidsregels voor Hof van Twente af…

Nog een voorbeeld: lelieteelt. Ook daar wordt het geduld flink op de proef gesteld! Het onderwerp lelieteelt is een paar jaar geleden begonnen met het stellen van vragen tijdens het vragenhalfuur en het onderwerp leek weggewuifd te worden. Maar zie nu! Inmiddels gaat het over niet-biologische sierteelt en vorige week waren we met de hele gemeenteraad in debat over het voorbereidingsbesluit dat het college hierover heeft voorbereid. Of anders gezegd: een debat over het indrukken van “een pauzeknop” om nieuwe, niet-biologische sierteelt toe te staan. Je kan de pauzeknop anderhalf jaar ingedrukt houden; dat geeft de tijd om in het omgevingsplan op te nemen wat je met elkaar voor langere periode wilt vastleggen. Wat een werk zit hier in om tot dat punt te komen! Ik was vorige week blij met een opmerking van wethouder Miriam Doeschot. Zij zit sinds kort in dit dossier. In de vergadering gaf ze als slotwoord aan dat ze doordrongen is dat er tempo gemaakt moet worden met dit besluit om te voorkomen dat de bollen voor dit jaar de grond in gaan. Over drie weken (de raadsvergadering van 10 februari) wordt een besluit genomen over de besproken ‘pauzeknop’.

Ik weet: gras groeit niet harder door er aan te trekken. Maar het gras in de gaten houden en af en toe water geven, dat helpt wel! Dat doe je met elkaar! Dat heb ik aan alles gemerkt! Daar ben ik trots op! Zoals Mart Smeets dan altijd zei ‘mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen!’, mag ik dat ook. Dus bij deze: ik ben er trots op hoe In Beweging samen met andere partijen, aan zulke thema’s werken en wat we bereiken. Sterker nog: daar ben ik héél trots op!

Marianne Hutten,
fractievoorzitter In Beweging

Mijn naam is Onno Bordes, op dit moment fractievoorzitter van de Partij van de Arbeid en ik neem het column-stokje deze week over van Eveline Kroes. Ik sta voor de komende gemeenteraadsverkiezingen weer op de kandidatenlijst omdat ik de samenwerking tussen In Beweging, GroenLinks en de PvdA heel positief vind en daar graag aan wil bijdragen.

Henry Ford (ja, die van die zwarte T-Fordjes) heeft eens een gevleugelde uitspraak gedaan: “Samenkomen is een begin, bij elkaar blijven is vooruitgang en samenwerken is succes”. En dat laatste is vorige week maar weer eens bewezen. Fracties van de coalitie en de oppositie sloegen de handen ineen met een initiatief om de woningnood in onze gemeente te verminderen. En niet alleen de fracties werkten samen, maar ook de vele inwoners die op de bijeenkomst ‘Tijdelijk wonen op eigen erf’ waren. Zij gaven nuttige suggesties en stelden kritische vragen, waardoor het voorstel aan de gemeenteraad alleen maar beter werd. Hierdoor werd weer eens duidelijk dat er veel deskundigheid bij onze eigen inwoners aanwezig is! In deze tijd van polarisatie is dat hoopgevend.

Het bevestigt maar weer dat we beter kunnen kijken naar wat ons verbindt dan naar wat ons scheidt. En hoe mooi zou het zijn als we na de verkiezingen met alle partijen – klein of groot, nieuw of gevestigd – een raadsakkoord kunnen maken. In zo’n raadsakkoord spreken we met de hele raad af waar we de komende vier jaar op willen inzetten, wat we belangrijk vinden en wat voor onze gemeente de ‘stippen op de horizon’ zijn. Dat betekent niet dat we dan vier jaar achterover kunnen leunen. Integendeel! We moeten dan juist hard werken om problemen die we allemaal belangrijk vinden met elkaar op te lossen. Maar het voordeel is wel dat op belangrijke thema’s de neuzen dezelfde kant op staan en dat eigen (partij)belangen worden opzijgezet. Omdat we de keuzes dan met elkaar maken, verwacht (en hoop) ik dat we als raadsleden en collegeleden meer tijd hebben om met inwoners te spreken over zaken die zich in hun wijk afspelen. Want – even terugkomend op Henry Ford – Samenkomen is een begin!

Onno Bordes
Nr 2 op de lijst PvdA-Groenlinks-In Beweging

Stel je voor… de eerste drie woorden van ons verkiezingsprogramma van de gedeelde lijst PvdA, GroenLinks en In Beweging. Wat mij betreft een sterke opening. Met ‘stel je voor…’ kan je iemand meenemen in een verhaal, een visie, in punten waar je naartoe wilt werken. Tegelijkertijd is het de oproep om jezelf voor te stellen. Wie ben je, waar sta je voor? Stel je voor… dat heb ik altijd geprobeerd uit te dragen met mijn blogs.

Bijna vier jaar geleden, maandag 7 februari 2022, heb ik mijn eerste blog gestuurd naar het Hofweekblad. Spannend vond ik dat! Doel van mijn blogs zou zijn om mezelf voor te stellen, proberen om u een inkijkje te geven in hoe de politiek werkt, te vertellen over de dingen waar ik me over verwonder in de politiek. En dat gemixt met inhoudelijke standpunten. Inmiddels zijn we aangekomen bij blog 90! Misschien gek om te zeggen, maar voor mij zijn de blogs een soort ‘lief dagboek’ geworden. Een blog maakt dat ik mijn gedachtespinsels onder woorden moet brengen. Daar leer ik zelf ook van. Ik sta elke keer positief verrast hoeveel mensen deze blogs lezen en daar op reageren. Dank daarvoor! Ik hoop dat u als lezer mij, de politiek en onze partij er beter door hebt leren kennen. Mijn eerste blog heb ik ondertekend met ‘lijsttrekker In Beweging’. Na de verkiezingen – en nu nog steeds – onderteken ik de blogs met ‘fractievoorzitter In Beweging’.

Voor de komende gemeenteraadsverkiezingen in maart gaan we meedoen met de gedeelde lijst PvdA, GroenLinks en In Beweging. Ik ben ontzettend trots dat tien betrokken, goede en bevlogen kandidaten zich zelf hebben aangemeld als kandidaat. Ik had al eerder aangegeven: ik wil nog wel door als raadslid, maar niet meer als lijsttrekker of fractievoorzitter. Ik heb de afgelopen vier jaar mijn uiterste best gedaan en alle steun voor gekregen en gevoeld, maar de gevraagde tijd en verantwoordelijkheid maken dat ik heb aangegeven dat ik niet nog een ronde wil doen in diezelfde rol. Wat ben ik trots en heb ik vertrouwen in onze nieuwe lijsttrekker Eveline Kroes uit Hengevelde! Op de achtergrond draait ze eigenlijk al vanaf het begin mee. Tweede op onze lijst is Onno Bordes, huidige fractievoorzitter van de PvdA. En dan kom ik op plek 3, als huidige fractievoorzitter van In Beweging. Met z’n drieën hebben we afgesproken dat niet alleen ik de blogs blijf schrijven – het leek ons logischer dat Eveline Kroes, Onno Bordes en ik dat om beurten gaan doen. Dus… volgende week geen blog van mij, maar van Eveline Kroes en daarna van Onno Bordes. Daar kijk ik dan weer naar uit!

Rest mij voor nu vooral een nieuwjaarswens: ik wens iedereen een fantastisch, mooi, gezond en begripvol 2026!

Met vriendelijke groet,
Marianne Hutten
fractievoorzitter In Beweging

Ik ga blij de feestdagen in! Vorige week woensdag sloten we als raad het jaar 2025 af met een goede bijeenkomst over polarisatie. GemeenteBelangen had een tijdje geleden dit onderwerp aangekaart in de raadsvergadering. Alle partijen gaven aan het daar met elkaar verder over te willen hebben. Met als vraag: wat is onze invloed en rol als raad rondom polarisatie? Het is goed om ons daar bewust van te zijn en wellicht nog belangrijker rondom de campagnetijd die eraan zit te komen richting de gemeenteraadsverkiezingen van maart volgend jaar. Het verzoek voor het gesprek over polarisatie is snel opgepakt en afgelopen woensdag was iedereen welkom: niet alleen raadsleden, maar bijvoorbeeld ook inwoners, kandidaat raadsleden, campagneleiders en lokale media.

Het werd een interessante, zinvolle avond! Nieuwe inzichten, goede gesprekken en handvatten. Ik associeerde polarisatie vooral met ’tegenover elkaar staan’, met iets negatiefs, maar er zijn nogal wat gradaties. Polarisatie is eigenlijk gewoon verschillende standpunten hebben. Niks mis mee als je respectvol argumenten uitwisselt. Sterker nog: het zou gek zijn als wij een gemeenteraad van 25 mensen zijn die allemaal precies hetzelfde vinden. Polarisatie wordt pas kwalijk als je niet meer wilt luisteren naar de ander omdat ‘die partij minder zetels heeft’ of omdat ‘je van het andere kamp bent’. Het is zorgelijk dat onderzoek laat zien dat steeds meer mensen denken ‘die politici zijn slechte mensen met slechte ideeën’ in plaats van ‘die politici zijn goede mensen, maar ze hebben een andere mening hoe de gemeente beter te maken’. En ja, het zijn vast open deuren, maar toch: het gesprek aangaan, luisteren, erkennen, terugkoppelen, de mens zien… We zouden het vaker kunnen doen.

John Bijl van het Periklesinstituut was de hoofdspreker. Hij schrijft al jaren columns als ‘mystery burger’ over het verloop van raadsvergaderingen door het hele land. Hij gaf een hoopvol voorbeeld van een gemeente waarin een flinke discussie was over het al dan niet sluiten van een zwembad. Er was een volle tribune inclusief spandoeken. Twee dames voor hem hadden ook zo’n spandoek. Zij wilden het zwembad behouden. De gemeenteraad besloot anders. Bij het oprollen van het spandoek hoorde hij het gesprek tussen de twee dames. Hij hoorde de ene dame een mooie uitspraak doen tegen de andere dame. Ze zei: ‘ik ben het er niet mee eens, maar ik snap het wel’. Ik laat die zin bezinken. Als we dat nou eens met elkaar zouden kunnen bereiken… begrip voor elkaar… en dat begint bij iedereen zelf. En waar ik af en toe een moedeloos gevoel krijg door het beeld (volgens mij vooral met name door de media) alsof we alleen nog maar in wij-zij kunnen denken, geeft deze boodschap me goede moed. We zijn er zelf bij!

Ik wens iedereen mooie feestdagen en een begripvol 2026!

Marianne Hutten,
Fractievoorzitter In Beweging

Er komen regelmatig klassen op bezoek in de raadzaal. Dan wordt het democracity-spel gespeeld: de leerlingen maken zelf politieke partijen en gaan een stad maken. Ook is er steeds een raadslid te gast waar de kinderen vragen aan kunnen stellen. Deze dag was groep 8 van ODS Elserike op bezoek en was ik het gast-raadslid. Ik krijg allemaal interessante vragen, zoals: moet je een opleiding volgen? Welke kleren moet je aan? Wat vind je het leukste? Waar ben je trots op? Ik antwoord bij één van die vragen over het inspreekrecht: dat elke inwoner het recht heeft om 5 minuten in te spreken aan het begin van een raadsvergadering. Je kan dan over iets vertellen wat je belangrijk vindt. Er zitten dan 25 gemeenteraadsleden voor je neus die aandachtig zullen luisteren.

Ik ben daarna weer in het publiek gaan zitten en luister hoe de kinderen het spel serieus aan het spelen zijn. Er wordt gelobbyd, er worden keuzes gemaakt en er wordt gestemd. Dat doet deze klas goed! Eén leerling loopt opeens tussendoor van zijn stoel, loopt naar mij toe en fluistert: ‘vindt u een pumptrack ook belangrijk?’. Huh? Wat een onverwachte opmerking! Jazeker vind ik een pumptrack belangrijk! Een pumptrack is een mooie plek voor bewegen en ontmoeten voor jong en oud! Ik ben onder de indruk: wauw, deze jongen durft dus zomaar op mij af te stappen voor iets wat hij belangrijk vindt! Hoe stoer is dat! Als hij zo stoer is om dit tegen mij te zeggen, durft hij dat misschien ook wel tegen de hele gemeenteraad te zeggen? Ik herhaal wat ik vlak daarvoor had verteld: iedere inwoner mag aan het begin van de gemeenteraadsvergadering 5 minuten inspreken over iets wat hij of zij belangrijk vindt. Deze jongen reageert meteen: ‘Dat wil ik wel!’. Tjie! Hij zal thuis overleggen met zijn ouders. Hij moet zich daarna melden bij de griffier en dan kan de griffier hem verder helpen en uitleg geven hoe het werkt.

Een week later hebben we raadsvergadering. Daar is Wim! De jongen van vorige week uit groep 8 van ODS Elserike. Daar staat hij gewoon! Wel op een krukje, anders komt hij niet boven het spreekgestoelte uit en anders kan hij niet goed bij de microfoon. Het wordt live uitgezonden en 25 raadsleden kijken verwachtingsvol naar hem… En dan, in slechts anderhalve minuut krijgen we een strakke presentatie wat een pumptrack is, voor wie, waar hij denkt dat geschikte locaties zijn en hoeveel het kost. Ik heb zelden eerder zo’n strakke, duidelijke presentatie gezien, dat kan dus gewoon in anderhalve minuut! GemeenteBelangen, D66 en In Beweging stellen deze jongen meteen allerlei vragen. Een gesprek met de wethouder wordt toegezegd. Die kan hij al in zijn zak steken! En dat is nog niet alles… het komt in het nieuws en heel wat ouders reageren dat er veel belangstelling voor is! En dat is nog steeds niet alles… ook de school laat na de raadsvergadering weten dat er in Markelo al langer een wens is voor een pumptrack en stuurt de hele gemeenteraad de uitnodiging om er op school met leerlingen verder over te praten. Wat goed zeg! Er moet natuurlijk goed over nagedacht worden en in de politiek kosten dingen nou eenmaal tijd, omdat alles goed uitgezocht moet worden, maar uiteindelijk begint alles met een goed idee… Zou hier een goed idee geboren zijn? Het zou toch een stunt zijn! U snapt: dit wordt vervolgd! Bedankt voor je inspirerende inbreng Wim!

Marianne Hutten
Fractievoorzitter In Beweging