Ik heb een bakfiets. Ik zou bijna willen zeggen: ik heb een leven voor en na de bakfiets. Alles gaat mee: kinderen, boodschappen. Scheelt me heel veel autoritjes! Ik kom er zo op terug… Het is verkiezingstijd. De bekende namen zijn het land in en ook in Hof van Twente is genoeg mogelijkheid om je wat meer te verdiepen. Zo ben ik bij een avond van de BBB geweest in Bentelo. De thema’s van die avond waren landbouw en water. En dat zijn nou precies de onderwerpen waar ik over wil blijven leren. We hebben daar slagen te maken, maar hoe? Daar wordt verschillend over gedacht en ik blijf altijd benieuwd. Wie weet steek ik nog wat op en spreek ik nog interessante mensen! Minister Femke Wiersma was te gast. En ik moet zeggen: ik was het niet altijd met haar eens, maar ze heeft in haar hele verhaal nul keer een sneer uitgedeeld naar een andere politieke partij of een andere politicus. Zo kan het dus ook! Je verhaal vertellen waar je achter staat zonder een ander onderuit te hoeven halen. En ja, de gesprekken met de mensen bij mij aan tafel waren ook interessant. Ik zat aan tafel met een scholier die meer wilde weten over de BBB, iemand van het waterschapbestuur, de mede-oprichter van de BBB, een betrokken lid en een innovatieve aardappelboer. Dank aan hun voor de interessante gesprekken! Wordt vervolgd! Bij de vraag wie ik was, hoorde ik mezelf iets zeggen als ‘tja, je zult mij hier wel niet verwachten, want ik ben zo’n linkse met een bakfiets’. Huh? Zei ik dat? Heb ik mezelf even lekker geframed…

Dan afgelopen week. Ik kom de winkel uit en iemand roept opeens achter me ‘hé, dat is die mevrouw van het fietstunneltje!’. Eh, is dit tegen mij? ‘Ja, u ja! Jij hebt toch zo’n bakfiets?’. Eh ja, vertel, wat bedoelt u? Nou, legt meneer uit. Hij vond dat ik nogal hard op de bakfiets rijd en dat dat best gevaarlijk is als het tegemoetkomend verkeer in het fietstunneltje niet goed rechts aanhoudt. Oh, oke. Eigenlijk was de vraag of ik daar misschien rekening mee kan houden. Ja, tuurlijk. Kleine moeite. En toen kwam het: ‘ja, ik durf dat wel tegen u te zeggen, want u lijkt me wel iemand die je normaal aan kunt spreken’. Hij wist heel goed wie ik was en dat ik in de gemeenteraad zit. Natuurlijk denk ik nu elke keer even aan deze meneer als ik door het fietstunneltje ga met de bakfiets: even snelheid minderen. Maar vooral dat zinnetje echoot door: u lijkt me wel iemand die je normaal kunt aanspreken. Blij dat hij dat denkt, maar blijkbaar zijn er dus ook genoeg mensen die elkaar niet op iets durven aanspreken. Hoe klein of hoe groot een onderwerp ook is. Maar dat zou toch heel normaal moeten zijn… En is dat ook niet een beetje de sfeer rond de landelijke verkiezingen: dat je normaal met elkaar over onderwerpen in gesprek wilt kunnen gaan, maar dat het helaas soms zo snel lijkt te ontvlammen? Ik hoop dat iedereen gaat stemmen op 29 oktober. En we ondertussen met elkaar in gesprek gaan en blijven. Dan kunnen we nog eens heel interessante dingen van elkaar leren!

Marianne Hutten
Fractievoorzitter In Beweging

Ik stuur een mailtje naar het Hofweekblad: “helaas, deze week geen blog, want ik moet nog iets goed uitzoeken voor de raadsvergadering van morgenavond”. Terwijl ik dat typ, denk ik: misschien is dat wel juíst wat ik wil vertellen in een blog. Over hoe dat dan gaat. Dus daarom bij deze alsnog!

Uitgangspunt voor onze werkwijze is: niet op gevoel iets roepen. Eerst de feiten controleren. Het gaat in dit geval om de gang van zaken rondom het raadsvoorstel voor het MFA in Hengevelde van de laatste raadsvergadering. Dat gevoel is niet goed. Wat is er dan aan de hand? In Hengevelde ligt een mooi initiatief van inwoners voor een multifunctionele accommodatie (MFA). Een groot en duur project waar veel tijd en moeite in zit van veel mensen. Net als de andere politieke partijen in de gemeenteraad zijn we enthousiast voor het initiatief en het uitgewerkte plan. We hebben alleen nog wel zorgen rondom de verkeersveiligheid naar het MFA toe; we hopen dat daar nog gesprekken over zullen volgen. En met die houding zijn we de raadsvergadering in gegaan. Daar zat ook een volle, geelgroene tribune met allemaal mensen uit Hengevelde. Het is duidelijk waar zij voor komen! Helaas krijgt de raadsvergadering een onverwachte wending als aan het begin van de vergadering door het college wordt verteld dat de aangevraagde subsidie van de provincie van 500.000 euro is toegekend! Dat lijkt mooi nieuws! Maar! De subsidie is niet naar Hengevelde gegaan, maar naar Diepenheim die ook plannen heeft voor een MFA. Oei! Wat is dat voor onverwachte informatie?! Waarom horen we dat nu pas? Dat is heel relevante informatie voor het raadsvoorstel over MFA Hengevelde dat we dezelfde avond bespreken! De uitleg die we daarna krijgen verbaast ons nog meer: het college vertelt dat de volgorde van indiening bepalend was voor de toekenning en dat ze heel bewust eerst de aanvraag voor Diepenheim hebben ingediend en daarna pas Hengevelde. Huh?! De verbazing stapelt zich op. De raad concludeert al snel: linksom of rechtsom, hier kunnen de initiatiefnemers van het MFA Hengevelde niks aan doen. We hebben dit als college en gemeenteraad op te lossen, niet de inwoners. Op dat moment klinkt dat logisch. We stemmen in met het plan en geven het college de opdracht mee om met een voorstel te komen hoe de politiek 500.000 euro voor Hengevelde gaat regelen. Opluchting en felicitaties gaan door de raadzaal! Maar… de nasmaak is niet prettig. Na de vergadering komen er vragen naar boven hoe dit nou is gegaan. En of dit correct is gegaan. De dag erna dient In Beweging zelfs een motie van treurnis in tegen wethouder Scheperman die portefeuillehouder is van het raadsvoorstel van MFA Hengevelde. De motie haalt geen meerderheid. Maar de nasmaak blijft. Wie wist wat wanneer? Waarom zijn wij niet eerder geïnformeerd? En nog veel meer vragen. In Beweging, SP, D66 en PvdA dienen vragen in en krijgen vorige week donderdagavond de antwoorden toegestuurd. De antwoorden zitten ons niet lekker. Het gaat hier om veel geld, om veel mensen, om mooie projecten. Zorgvuldigheid is belangrijk. Vandaar dat ik – op het moment van typen voor het Hofweekblad is het maandag – nog druk ben met uitzoekwerk en geen tijd had voor een blog. Maar deze uitleg wilde ik graag nog meegeven.

Morgenavond is de raadsvergadering. Bij tijd van typen  is dat toekomende tijd. Tegen de tijd dat u dit blog leest, is de raadsvergadering geweest. Dan weet u, net als ik, hoe deze kwestie is afgelopen…

Marianne Hutten
Fractievoorzitter In Beweging