Vorige week hebben we in de raad vragen gesteld over het hondenverbod in De Meene. Deze vraag heeft na afloop van de vergadering tot heel wat media-aandacht en telefoontjes geleid. Onze vraag was niet zozeer het verbod, maar vooral het proces er naar toe.

Wij hebben in de raadsvergadering niet gevraagd om het verbod in zijn geheel op te heffen, wij hebben begrip voor het belang van bescherming van de reeën, vleermuiskelder en het effect van hondenpoep op kwaliteit van het water. Er ligt bovendien een overeenkomst tussen de gemeente en Vitens voor vijf jaar waar dit verbod in geregeld is. Onze opmerking was vooral bedoeld om te vragen: is degene om wie het gaat, de hondenbezitters in dit geval, het probleem voorgelegd en gevraagd mee te denken? Wat zou het mooi zijn wanneer we met elkaar kunnen komen tot het in De Meene gedogen van aangelijnde en wellicht zelfs goed onder appèl staande honden (de honden die goed luisteren) onder de voorwaarde dat de hondenpoep door de hondenbezitters wordt opgeruimd! En dat we pas tot handhaving van het verbod overgaan in het geval dit niet blijkt te werken. Het is dan ook aan alle belanghebbenden om verantwoording te nemen voor het slagen hiervan.

Ik geloof er in dat als je iemand mede-verantwoordelijk maakt voor een probleem en dus ook voor de oplossing,  een besluit meer kans van slagen heeft en minder frustratie oplevert. Is dat hier gebeurd? Ik heb inmiddels Vitens gesproken. Ik heb de rentmeester van het naastgelegen landgoed Weldam gesproken. Ik heb wijkbeheer gesproken. En natuurlijk de hondenbezitters zelf. Gewoon even De Meene in en een paar hondenbezitters aanspreken. Rode draad in élk (!) gesprek: mensen reageren agressief als je ze aanspreekt op het verbod (dat geldt voor het gebied van Vitens) of op de aanlijnplicht (dat geldt voor landgoed Weldam). Mensen durven elkaar daardoor niet meer aan te spreken! Niet gek als je hoort hoe agressief mensen reageren en zelfs verbodsbordjes weghalen! Ik vind het erg jammer dat het zo gaat!

Onze vraag is daardoor inmiddels verschoven van ‘hoe is dit proces gegaan?’ naar ‘hoe kunnen wij elkaar normaal aanspreken?’. Met daarbij de kwestie over het hondenuitlaatgebied als voorbeeld om het daar verder over te hebben. Met Vitens, landgoed Weldam en de gemeente hebben wij vanuit In Beweging inmiddels afgesproken hondenbezitters uit te nodigen voor een wandeling door het gebied. Om toelichting te geven over gemaakte keuzes en om met elkaar te brainstormen hoe we op een vriendelijke, normale manier elkaar kunnen aanspreken. We zijn nu een datum aan het zoeken. De uitnodiging volgt! Wij hopen op veel meedenkers!

Marianne Hutten
Fractievoorzitter In Beweging

Mijn zwangerschapsverlof is voorbij, ik ben weer aan de slag voor de politiek als fractievoorzitter voor In Beweging! Ik ben weer uit mijn bubbel van het zwangerschapsverlof. Want een bubbel, dat was het!

Inmiddels is mijn verlof twee weken voorbij en ik merk: we komen weer op stoom. Ik moet vooral weer even een weg vinden in een nieuw ritme. Ik ga liever op tijd naar bed met de gebroken nachten door de baby, dus in de avonden werk ik minder lang door. Of: wanneer ga ik bellen als de baby in principe elk moment op de achtergrond kan gaan huilen of dat er weer eens herrie is van de werkzaamheden thuis (wij zijn én het woonhuis én de boerderij tegelijk aan het verbouwen). Maar dat ritme komt wel. Ik zit alweer volop in de fractieoverleggen, ledenvergaderingen, moties, voorbereiding raadsvergadering en een agenda vol met werkbezoeken, overleggen en andere vergaderingen. Ik ga ook weer starten met mijn blogs over mijn verwondering over hoe politiek gaat en werkt, want ik heb gemerkt – ook tijdens mijn verlof – er blijven genoeg dingen om je over te verbazen! Zowel in negatieve, maar vooral ook in positieve zin! Ik zal mijn blogs gaan afwisselen met inhoudelijke stukken. Deze week staat weer de eerste raadsvergadering op de agenda met onder andere de jaarrekening en de bestuursrapportage. Kortom: we gaan er weer voor, ik heb er zin in!

Marianne Hutten
Fractievoorzitter In Beweging